สาวน้อยผมสีทองพาจินเฟยเหยาเดินในสวนอย่างช้าๆ นางใช้ภาษามนุษย์ที่ไม่ชำนาญแนะนำทิวทัศน์รอบด้านให้จินเฟยเหยาฟังอย่างกระตือรือร้น
“แขกผู้มีเกียรติ ทางนี้คือสวนสมุนไพรล้ำค่า ในนั้นปลูกหญ้าวิญญาณล้ำค่ามากมาย ทั้งยังมีผลไม้มาร น่าเสียดายที่ถ้าไม่มีคำสั่งของใต้เท้าไหวพวกเราก็เข้าไปไม่ได้ แต่ท่านสามารถมองผ่านช่องประตูจากตรงนี้ได้”
นางยืนอยู่หน้าห้องกระจกสีสี่ด้านที่ไม่ถือว่าเล็กแห่งหนึ่ง แนะนำจินเฟยเหยาอย่างกระตือรือร้น
ไม่เคยเห็นการรับรองแขกแบบนี้มาก่อน ให้แขกชมพืชที่ปลูกจากในช่องประตู ทว่านางกระตือรือร้นเกินไป ดวงตากลมโตสีฟ้ามองจินเฟยเหยาเป็นประกายวิบวับ มีสีหน้าวาดหวังทำให้จินเฟยเหยารู้สึกเกรงใจ
จินเฟยเฟยได้แต่เดินไปเบื้องหน้าเรือนกระจกอย่างลำบากใจ แนบหน้ามองผ่านร่องประตูเข้าไปด้านใน “เป็นหญ้าวิญญาณอันล้ำค่าจริงๆ ทำให้คนได้เปิดหูเปิดตาแล้ว”
ด้านในเป็นหญ้าวิญญาณจำนวนมาก กระพริบแสงห้าหกสีสัน ด้านซ้ายเปี่ยมปราณวิญญาณด้านขวาเปี่ยมไอมารอย่างละครึ่ง ที่น่าเสียดายคือจินเฟยเหยาจำได้เพียงสองสามต้น ส่วนต้นอื่นไม่รู้เลยสักนิดว่าคืออะไร นางมองดูตามสบาย ในใจคิดว่าแบบนี้คงไปได้แล้วสินะ
น่าเสียดายที่นางยังไม่ทันหันมา สาวน้อยผมสีทองก็เบียดมาชี้หญ้าวิญญาณด้านในแล้วเอ่ยแนะนำ “แขกผู้มีเกียรติ ท่านเห็นดอกไม้สีม่วงที่มีสีขาวแซมนิดๆ หรือไม่?”
“เห็น..” จินเฟยเหยาได้แต่ตอบรับ
“นั่นเรียกว่าหญ้าลืมรัก กินแล้วสามา
