รถทำให้คนหัวใจแห้งเหี่ยวตายได้ทันที”
“หืม? ดูจากชื่อแล้วสมควรลืมคนที่รักมิใช่หรือ? เหตุใดหัวใจจึงแห้งเหี่ยวตาย” จินเฟยเหยาเอ่ยถามอย่างตกตะลึง
“หัวใจตายแล้ว ย่อมต้องลืมคนรัก” สาวน้อยผมสีทองไม่ได้เงยหน้า ชี้ไปยังผลไม้รูปหัวใจสีแดงจนออกดำขนาดเท่ากำปั้นที่ห้อยอยู่อีกแล้วเอ่ยว่า “แขกผู้มีเกียรติดูสิ ผลไม้รูปหัวใจที่มีไอมารฟุ้งตลบ เรียกว่าผลหทัยมาร ถ้ามีคนที่สูญเสียหัวใจจนตาย แล้วยัดผลหทัยมารเข้าไปในทรวงอกของเขาก็จะสามารถคืนชีพเขาได้”
“จริงหรือ!” จินเฟยเหยาหลุดปากเอ่ยถามอย่างตกตะลึง นางสงสัยว่าภาษาเผ่ามนุษย์ของสาวน้อยผมทองคงย่ำแย่เกินไป ตนเองจึงได้ยินผิด
สาวน้อยผมสีทองกลับพยักหน้าอย่างหนักแน่น “เป็นความจริง เพียงแต่มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานนัก อยู่ได้ประมาณสิบวัน ถึงจะเป็นเวลาไม่มากทว่าใช้สำหรับค้นการรับรู้หรือทรมาน สิบวันก็เพียงพอแล้ว”
“อ้อ เป็นของดีจริงๆ” จินเฟยเหยาเหงื่อตก ได้แต่พูดคล้อยตาม
“แขกผู้มีเกียรติเชิญดูอีก พืชที่เหมือนต้นไผ่ทางด้านนั้นมีเฉพาะในโลกเผ่ามาร…” สาวน้อยผมสีทองชี้หญ้าวิญญาณอื่นๆ จากทางช่องประตูอีกอย่างคึกคัก เห็นท่าทางของนางราวกับคิดจะแนะนำหญ้าวิญญาณทั้งหมดรอบหนึ่ง
ให้นางแนะนำหญ้าวิญญาณไปอีกยี่สิบกว่าชนิด คนทั้งสองยืนอยู่ตรงประตูสวนสมุนไพรล้ำค่าครึ่งชั่วยาม ระหว่างนั้นยังมีสาวน้อยเผ่ามารจำนวนไม่น้อยเดินผ่านไป ทั้งหมดมีท่าทางยินดี บางครั้งยังมีคนหยุดลงใช้ภาษามารเอ่ยอะไรบ
