านหลัง ยาวจนระพื้น บนหน้าผากห้อยอาภรณ์ประดับศีรษะสีแดง เขาแหลมบนศีรษะมีเครื่องประดับเขาฉลุลายสีแดงซึ่งมีลวดลายซับซ้อน รักสีแดงมากจริงๆ ชุดยาวสีแดง รองเท้าอัญมณีสีแดง ยังมีเล็บสีแดงเพลิงยาวสามชุ่นยื่นมาถึงเบื้องหน้าจินเฟยเหยาแล้วเชยคางของนางขึ้นอย่างกำเริบเสิบสาน
จากนั้น จินเฟยเหยาก็ได้ยินนางร้องลั่นอย่างผิดหวัง “เพราะเหตุใด! เพราะเหตุใดจึงไม่ใช่สาวงาม! คิดไม่ถึงว่าจะมีรูปโฉมธรรมดาสามัญขนาดนี้ ถึงกินไปก็ไม่ทำให้ข้างดงาม!”
งดงามบ้านเจ้าสิ! กินแล้วจะทำให้เจ้ากลายเป็นปิศาจอัปลักษณ์! จินเฟยเหยาไม่แสดงสีหน้า ในใจกลับด่าทอทันที
“ท่านแม่ อย่าก่อเรื่องสิ นางเป็นสหายข้า ท่านกินไม่ได้นะ อีกอย่างหนึ่งก็เหมือนที่ท่านพูดมา ถึงกินไปก็ไม่งดงาม” ปู้จื้อโหยวดึงมือของใต้เท้าไหวแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มกว้าง
“ปู้จื้อโหยว เจ้าบ้าเอ๊ย พวกเจ้าแม่ลูกรวมหัวกันหยามเกียรติข้า!” จินเฟยเหยาไม่กล้าเดือดดาลใส่ผู้ฝึกบำเพ็ญขั้นกำเนิดใหม่ แต่ไม่ได้หมายความว่านางจะไม่กล้าถ่ายทอดเสียงไปด่าปู้จื้อโหยว
ปู้จื้อโหยวได้ยินคำด่าของนางก็หัวเราะแล้วถ่ายทอดเสียงตอบมา “ท่านแม่ของข้าใช้มนุษย์ผู้หญิงที่งดงามบำรุงรูปโฉมจริงๆ เจ้าอยากงดงามแล้วถูกนางกินหรืออยากมีชีวิตอยู่อย่างอัปลักษณ์ล่ะ?”
“วิธีโน้มน้าวคนของเจ้าย่ำแย่เกินไปแล้ว ถึงข้าอยากให้นางกินก็เป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะงดงามขึ้นทันที พูดไปพูดมา พวกเจ้ากำลังบอกว่าข้าหน้าตาอัปลักษณ์นะ!” จิ
