าวั่นซั่นก็ต้องพึ่งพาให้เจ้าดูแลแล้ว ด้วยฐานะของข้า จะพบจอมมารหลงต้องเป็นเรื่องลำบากมากแน่ๆ ถึงตอนนั้นต้องให้ใต้เท้าอาปู้ช่วยพาไปพบด้วย” จินเฟยเหยายื่นศอกมาถองปู้จื้อโหยวแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มแฉ่ง
ปู้จื้อโหยวมองยายขี้ลืมคนนี้ที่ตั้งแต่รู้ว่าเขาเป็นคนเผ่ามารก็ไม่มีอารมณ์ในทางลบใดๆ สักนิด ยังคงพูดคุยประจบประแจงดังเดิม ในใจรู้สึกผ่อนคลายลงไม่ต้องฆ่าคนปิดปากอีก
ถ้าซ่อนความลับไว้ในใจจะทำให้คนรู้สึกอัดอั้นตันใจ บางครั้งบางคราวใต้เท้าอาปู้ก็หาคนมาพูดคุยความลับในใจ คนเผ่ามารฟังแล้วจะรังเกียจที่เขามีสายเลือดเผ่ามนุษย์ ส่วนคนเผ่ามนุษย์ฟังแล้วก็จะชิงชังที่เขามีฐานะเป็นคนเผ่ามาร บางคนหนักหนาสาหัสถึงขั้นเปลี่ยนท่าทีทันควัน คิดจะขจัดภัยให้ปวงชน
ไม่รู้ว่าใต้เท้าอาปู้จัดการคนไปมากมายเพียงใดเพราะเรื่องนี้ ครั้งนี้ยากนักที่ตนเองดูคนไม่ผิด ยายนี่สามารถคบเป็นสหายได้จริงๆ
จินเฟยเหยาไม่เคยคิดถึงปัญหาสถานะสองด้านของปู้จื้อโหยว นางมองจุดสำคัญของเรื่องราวตรงที่อื่น ในสายตามีแต่ผลประโยชน์ไม่สิ้นสุด ในโลกเผ่ามารเป็นชนชั้นสูงที่ใครเห็นใครก็รัก สองมือมีอำนาจทำให้คนคุกเข่ากราบไหว้ กลับมายังโลกเผ่ามนุษย์ก็เป็นคนมีชื่อเสียงบนผังสงครามวิญญาณ ได้รับความเคารพจากผู้คนและมีเกียรติยศไม่สิ้นสุดเช่นเดียวกัน
คิดถึงตนเอง ถูกคนตามล่าสังหารตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ไม่มีชื่อเสียง ไปถึงที่ใดก็เป็นเพียงบุคคลตัวเล็กๆ อยู่อย่างน่าสงสาร พอ
