ได้ นี่มันหอยเฒ่าสร้างไข่มุก[1]มิใช่หรือ! พลังการบำเพ็ญเพียรสูงส่งถึงปานนี้ ข้าจะมีสิ่งของมีค่าที่เข้าตาจอมมารขั้นกำเนิดใหม่ช่วงปลายที่ไหน”
“เจ้าบอกเองนะว่าจะมอบให้ ถึงตอนนั้นถ้ามอบของห่วยๆ ให้แล้วนางเกิดไม่พอใจกินเจ้าลงไปในคำเดียวข้าไม่รู้ด้วยนะ” ได้ยินเสียงบ่นของนาง ปู้จื้อโหยวจึงข่มขู่นาง
“เชอะ!” จินเฟยเหยากลอกตา ในใจมีของดีที่จะมอบให้เป็นของขวัญวันเกิดแล้ว
หนึ่งเดือนกว่าต่อมา รถเทียมสัตว์หกเขาก็ลากพวกเขาเข้าสู่อาณาเขตภูเขาวั่นซั่น พอเข้าเขตภูเขาวั่นซั่นก็ไม่อนุญาตให้รถเทียมสัตว์เร่งความเร็วอีก ไม่ว่าเป็นชนชั้นสูงที่ยิ่งใหญ่เพียงใด สัตว์เทียมรถที่บ้าคลั่งเพียงไหน ล้วนต้องเดินบนทางปูศิลาที่นอกเมืองอย่างช้าๆ
จินเฟยเหยาแลกเปลี่ยนตำแหน่งกับปู้จื้อโหยวแล้ว นางขับรถสัตว์หกเขาอยู่ด้านหน้า ฉวยโอกาสที่ทุกคนเดินทางอย่างช้าๆ มองพินิจรถเทียมสัตว์รอบด้านอย่างสงสัย
หลังมองดูรอบหนึ่ง นางพบว่ารถเทียมสัตว์คันที่ตนเองนั่งมีขนาดเล็กที่สุด สุ่มรถเทียมสัตว์มาคันหนึ่งก็ยังใหญ่กว่ารถเทียมสัตว์คันที่ตนเองนั่ง
ด้านหลังข้างซ้ายมีรถคันใหญ่เทียมสัตว์ห้าตัว สามารถมองเห็นชนชั้นสูงร่างอ้วนฉุผู้หนึ่งนั่งอยู่ตรงกลางรายล้อมด้วยสาวงามเผ่ามารอย่างน้อยแปดนางที่มีเส้นผมสีสันแตกต่างกัน ทั้งดื่มทั้งหัวเราะอย่างสนุกสนานสุดขีดผ่านผ้าโปร่งที่กั้นด้านหน้า
ส่วนด้านหน้าเป็นรถเทียมสัตว์คันไม่ใหญ่นัก ภายในผ้าโปร่งคือสตรีชนชั้
