นสูงที่มีเส้นผมยาวสีดำ รถของผู้อื่นจึงเรียกว่ารถ ประดับอัญมณีมีค่าทั่วรถอย่างงดงามและส่ายไหวจนนัยน์ตาคนพร่าพราย รถมีขนาดเล็กทว่าบริวารที่เดินทางมาด้วยสองฟากรถ แถวซ้ายเป็นบุรุษ แถวขวาเป็นสตรี มีถึงยี่สิบคนเต็มๆ อีกทั้งสัตว์เทียมรถของผู้อื่นคือปูยักษ์สีฟ้า นี่จึงเรียกว่าวางอำนาจบาตรใหญ่อย่างแท้จริง
“ชนชั้นสูงต่างอาศัยอยู่ที่นี่หรือ? ตลอดทางมีแต่รถเทียมสัตว์แข่งขันกันอวดความร่ำรวย บ้านเจ้าตระหนี่เกินไปแล้ว เจ้าก็ถือเป็นชนชั้นสูง ทำไมไม่ประดับประดารถให้งดงามสักหน่อย” จินเฟยเหยาเบิกตามองดูรอบด้านแล้วถ่ายทอดเสียงไปบ่นว่าปู้จื้อโหยว
ในช่วงเวลาหนึ่งเดือนกว่า จินเฟยเหยาอาศัยตำราภาษามารที่เต๋อสี่มอบให้ เรียนรู้ภาษามารง่ายๆ ได้ยี่สิบสามสิบประโยค น่าเสียดายที่เป็นภาษาที่ใช้ในการค้าขายจำพวก ราคาต่ำเกินไปเพิ่มอีกหน่อย ข้ามีสินค้าดีๆ ไม่มีประโยคที่ใช้รับมือกับชนชั้นสูงสักประโยค เพื่อป้องกันเปิดเผยฐานะจากการเอ่ยคำพูดที่ปกติเผ่ามารฟังไม่เข้าใจ พอเข้าภูเขาวั่นซั่นนางก็เริ่มใช้การถ่ายทอดเสียงสนทนา
ใต้เท้าอาปู้ยิ้มบางๆ ด้วยสีหน้าตามแบบฉบับชนชั้นสูง ใช้ภาษาเผ่ามนุษย์เอ่ยอย่างชืดชา “ทาสต้องพูดให้น้อย ลงมือทำให้มาก ยังมารังเกียจว่ารถเล็กอีก ทาสเหล่านี้ล้วนเดินอยู่ข้างรถ ให้เจ้ามีที่นั่งยังไม่พอใจอีก”
“เพราะเหตุใดเจ้าจึงใช้ภาษามนุษย์พูดอย่างเปิดเผย!” จินเฟยเหยาเกือบหลุดปากออกมา อดทนสักพักจึงจำได้ว่าต้องใช
