้การถ่ายทอดเสียงเอ่ยถาม
ใต้เท้าอาปู้กึ่งนั่งกึ่งนอนอย่างเกียจคร้าน “เพื่อต่อต้านเผ่ามนุษย์ ชนชั้นสูงต้องเรียนภาษามารและภาษามนุษย์ตั้งแต่เล็ก ไม่ต้องกลัวว่าพวกเขาจะฟังไม่เข้าใจ บางครั้งทุกคนก็ใช้ภาษามนุษย์สนทนากัน เจ้าไม่ต้องแตกตื่นไป ขอเพียงเจ้าไม่พูดก็พอ ข้าไม่เป็นไร”
“ไม่ยุติธรรมจริงๆ แม้แต่พูดก็แบ่งแยกชนชั้นสูงกับคนธรรมดา!” จินเฟยเหยาถลึงตาใส่เขาอย่างเดือดดาล สถานที่แห่งนี้อยู่ยากยิ่งกว่าโลกเผ่ามนุษย์ที่ต้องหลบหนีไปทั่วอีก
โฉมหน้าของภูเขาวั่นซั่นทั้งหมดก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้านางตามการก้าวย่างไปข้างหน้าของสัตว์หกเขา
นี่เรียกว่าภูเขาที่ไหน! นี่คือตำหนักที่กองเป็นยอดเขาแหลมชัดๆ
ทอดสายตามองไปจากเชิงเขาจนถึงยอดเขา ทั้งหมดเป็นตำหนักหลากสีสัน แยกไม่ออกว่าตำหนักเหล่านี้อยู่ร่วมกันทั้งหมดหรือแยกออกมาโดดๆ ถึงอย่างไรก็เป็นดงตำหนัก สีขาว สีเหลือง สีเขียว สีฟ้า ขอเพียงเป็นสีที่มีในโลกล้วนมีอยู่บนกำแพงตำหนักของภูเขาวั่นซั่น
“ไม่น่าเรียกว่าภูเขาวั่นซั่น[2]นะ เรียกว่าภูเขาวั่นไฉ่[3]จะใกล้เคียงกว่า มองจนตาลายไปหมดแล้ว” จินเฟยเหยาอดทอดถอนใจชื่นชมไม่ได้
เปรียบกับภูเขาวั่นซั่น สีสันของบ้านเรือนเผ่ามนุษย์จืดชืดเกินไปจริงๆ ที่นี่ราวกับภูเขาวิเศษที่มีเจ็ดสีสัน ส่ายไหวสีสันอันมีเสน่ห์ของตนเองให้ส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงอาทิตย์
บนกำแพงตำหนักหรือบนหลังคาจำนวนมากยังฉาบทาสิ่งของที่เพิ่มการสะท้อนแสงชั้นหน
