นี่เลวจริงๆ วิธีการเช่นนี้ก็คิดออกมาได้”
“ในสมองของเจ้ากำลังคิดถึงอะไรอยู่!” ปู้จื้อโหยวเหงื่อตก นี่คิดเหลวไหลอะไรกัน “นี่คือถวนจื่อน้ำผึ้งที่คนเผ่ามารหลอมสร้างขึ้น สัตว์หกเขาชอบกินมาก ดังนั้นสามารถทำให้พวกมันกระฉับกระเฉงและเพิ่มพละกำลัง ถ้าให้พวกมันกินตอนเร่งรุดเดินทางสามารถเพิ่มความเร็วในการเดินทางได้ ความเร็วตอนพวกมันวิ่งหนีก็เร็วขนาดนี้นี่แหละ เพียงแต่ความอึดจะหมดเร็ว ดังนั้นจึงต้องใช้ถวนจื่อน้ำผึ้งมาเสริม” ปู้จื้อโหยวหยิบถวนจื่อน้ำผึ้งออกมาอีก เปิดกล่องที่บรรจุถวนจื่อน้ำผึ้งให้นางดู
จินเฟยเหยาหัวเราะจนตาหยี ชี้ถวนจื่อน้ำผึ้งแล้วเอ่ยว่า “ยังบอกว่าไม่ใช่ของแบบนั้นอีก กินแล้วกระฉับกระเฉง ความอึดยาวนาน”
“คร้านจะพูดกับเจ้าแล้ว ของดีๆ เจ้าก็พูดจนกลายเป็นสิ่งของต่ำช้า” ปู้จื้อโหยวเก็บถวนจื่อน้ำผึ้ง ทั้งยังจงใจนับเป็นพิเศษ เกรงว่าจินเฟยเหยาจะแอบเอาไปแล้วเอามาให้คนอื่นกิน
จินเฟยเหยาคร้านจะหยิบถวนจื่อน้ำผึ้ง ในตัวนางมีของดีที่ได้มาจากเรือศิลาทะเล อีกทั้งยังมีปริมาณมากจนน่าตกใจ จึงไม่เห็นถวนจื่อน้ำผึ้งแค่ไม่กี่ก้อนอยู่ในสายตา
เดินทางอยู่บนถนนลูกรังมาสิบกว่าวัน ผ่านเมืองหลายแห่ง พวกเขาไม่ได้หยุดพักในเมือง เพียงแต่มองไกลๆ หลายครั้ง หมู่บ้านเหล่านี้ส่วนใหญ่ก็เหมือนกัน ไม่มีความจำเป็นต้องรั้งอยู่
สิบกว่าวันให้หลังถนนลูกรังเปลี่ยนเป็นทางหลวงปูศิลา มีรถแล่นบนถนนมากขึ้นและบนถนนปูศิลาไม่มีฝุ่นธุ
