สัญญาณมือยั่วยุที่แสดงออกมากระตุ้นโทสะของมู่ถ่า นางบริภาษด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน กำหมัดแน่นแล้วกระโจนเข้าใส่
สองขาของจินเฟยเหยายืนอย่างมั่นคง กำหมัดขึ้นเช่นเดียวกัน
มู่ถ่ารวดเร็วยิ่ง พริบตาก็พุ่งมาถึงเบื้องหน้าต่อยหมัดขวามาอย่างรวดเร็ว จินเฟยเหยาก็รีบถอยไปด้านข้าง ส่วนมู่ถ่าพลิกตัวเตะกลับหลังอย่างสวยงามทันที จินเฟยเหยาหมุนตัวกลับหลังชกหมัดขวาใส่ใบหน้าของนาง
หมัดที่ดูแล้วเหมือนไม่ได้ใช้แรงมากเท่าไร หลังจากต่อยใส่ใบหน้าของมู่ถ่า นางก็ลอยไปราวกับลูกศร กระแทกกำแพงดินของบ้านอูตี๋ดังโครมสนั่น กระแทกกำแพงดินเสียหายไม่พอยังทะลุเข้าไปในบ้านดินที่อยู่ติดกัน
จินเฟยเหยาไม่สนใจเสียงคนเอะอะเอ็ดตะโรและความวุ่นวายทางด้านนั้น แล้วก็คร้านจะมองสีหน้าปากอ้าตาค้างของคนในครอบครัวของอูตี๋ เดินหมุนตัวกลับมานั่งลงใต้ร่มไม้ข้างศาลาจากนั้นจ้องมองอูตี๋ด้วยสายตาดุร้าย
ปู้จื้อโหยวยิ้มบางๆ อย่างเข้าใจเอ่ยกับอูตี๋ที่อยู่ข้างกาย “ข้าพอใจยิ่ง ประทานสุราอาหารหนึ่งโต๊ะให้พวกเขา”
อย่าเห็นว่าเขาเพียงแค่ยิ้มบางๆ ที่จริงแสร้งทำทั้งสิ้น ถ้ารอบด้านไม่มีคนอื่นๆ ตอนนี้เขาคงกำลังเช็ดน้ำตาที่หัวเราะจนน้ำตาเล็ด
อูตี๋รีบให้คนในครอบครัวจัดสุราอาหารให้จินเฟยเหยาและเต๋อสี่ จินเฟยเหยาก็ไม่เกรงใจ มีความคิดจะกินให้ทหารรักษาการณ์ผู้นี้ล้มละลายจึงโยนพั่งจื่อออกมา
พั่งจื่อไม่รู้ว่าพวกเขาเดินออกจากป่าทึบเขตเน่าเปื่อยนานแล้ว ยังนอนหลับอยู่ในอ
