่างมายาจิ่งเทียน หลังจากออกมาสองตาหรี่ปรือก็กวาดมองไปรอบด้าน เห็นบนพื้นมีสุราอาหารวางอยู่จึงอ้าปากกว้าง สิ่งของเบื้องหน้าเหลือเพียงจานเปล่า จากนั้นจินเฟยเหยาก็เหล่มองด้วยสายตาชั่วร้ายจ้องไปทางอูตี๋อีก
กบที่บนหัวมีเขา สัตว์ปิศาจรูปร่างประหลาดเช่นนี้ทุกคนไม่เคยเห็นมาก่อน ความอยากอาหารของมันก็น่ากลัว โดยเฉพาะหลังจากจินเฟยเหยาส่งสัญญาณมือให้อูตี๋ว่าถ้ามันหิวก็จะกินคน อูตี๋จึงรีบสั่งการทันทีพยายามเลี้ยงสัตว์ปิศาจของใต้เท้าชนชั้นสูงให้อิ่มหนำอย่างสุดกำลัง
ปกติจินเฟยเหยาและพั่งจื่อกินอาหารอย่างเกรงอกเกรงใจ กินอิ่มเพียงหนึ่งส่วนก็พอ ถึงอย่างไรกินหรือไม่กินก็หิวแต่ไม่ตาย หลังสร้างฐานไม่รับประทานอาหารปีสองปีก็ไม่มีปัญหา ถึงอดอาหารโดยสิ้นเชิงแค่ดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินเล็กน้อยก็เพียงพอ ที่จินเฟยเหยากินอาหารก็แค่กินจนติดปาก
ตอนนี้นางไม่พอใจจึงกินอย่างไม่บันยะบันยัง ทำให้ทุกคนได้แต่นั่งอยู่ในศาลามองนางและพั่งจื่อกวาดกินอาหารราวกับสายลมคลั่งกวาดพัดใบไม้ที่ร่วงหล่น ขนาดเต๋อสี่ที่นั่งอยู่ข้างนางยังแย่งได้แค่ถั่วเม็ดเดียว
เต๋อสี่วางตะเกียบอย่างจนใจ ถ่ายทอดเสียงหารือกับปู้จื้อโหยวถึงเรื่องต่อไป
ตอนแรกปู้จื้อโหยวเพียงให้เขาช่วยพาจินเฟยเหยาเข้าโลกเผ่ามารยังไม่ได้มอบหมายเรื่องถัดไป ตอนนี้เขามีเพียงความคิดเดียวคือรีบสลัดจากเจ้าจอมก่อเรื่องสองคนนี้ทิ้ง ถ้ายังอยู่กับพวกเขาต่อไปไม่ช้าก็เร็วคงทำลายอาชีพคน
