สีเทาของตนเอง
ได้ยินเต๋อสี่ด่าพวกเขาสองคนอย่างไม่เกรงใจสักนิดในใจของปู้จื้อโหยวหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่ได้คิดจะฉุดลากเต๋อสี่ไปด้วยตลอด ถึงอย่างไรผู้อื่นก็อยู่บนเส้นทางนี้มาหลายสิบปีแล้ว มีประสบการณ์มากมาย สหายก็มีไม่น้อย ติดตามตนเองเดินส่ายอาดๆ แบบนี้ไม่ค่อยดีนัก จึงเป็นฝ่ายบอกเต๋อสี่ว่า “พี่เต๋อ พรุ่งนี้ข้าจะพาสหายเซียนจินไปจากเมืองปาต๋า ออกจากเมืองแล้วเจ้าค่อยติดเขาอันใหม่กลับเข้ามาอีกครั้ง ข้ามีเขาธรรมดาอยู่คู่หนึ่ง เจ้านำไปใช้เถอะ เขาบนหัวพั่งจื่อคู่นั้นเกรงว่าคงนำกลับคืนมาไม่ได้แล้ว”
เต๋อสี่ไม่เข้าใจอยู่บ้าง สองคนนี้คิดจะเป็นคนสีเทามิใช่หรือ ซื้อขายสินค้าค้นหาวัตถุดิบของยาปราณฟ้าดินห้าธาตุแล้วจะไปยังสถานที่ใดอีก?
“พวกเจ้าสองคนคิดจะไปที่ใด?”
“ภูเขาวั่นซั่น”
เต๋อสี่เหงื่อตก เจ้าพวกไม่กลัวตายสองคนนี้ คิดไม่ถึงว่าจะไปเมืองใหญ่ของเผ่ามาร “เจ้าจะไปรนหาที่ตายที่ภูเขาวั่นซั่นหรือ ถึงข้าจะรู้ว่าเจ้ารวบรวมข่าวสารไปขายโดยเฉพาะ แต่ก็ไม่ต้องแล่นไปหาข่าวสารถึงภูเขาวั่นซั่นก็ได้ อีกทั้งเจ้าจะพาจินเฟยเหยาไปทำไม? นางแค่จะมาหาหญ้าหนาวเหมันต์และเขาผลึกมิใช่หรือ ต่อให้ยังไม่มีชั่วคราวข้าก็สามารถช่วยนางจองกับคนเผ่ามารที่คุ้นเคยให้พวกเขาไปซื้อหรือไปเด็ดมาได้ แล้วค่อยมาเอาครั้งหน้าก็พอ ไยต้องเสี่ยงอันตรายไปภูเขาวั่นซั่นด้วย”
“ข้ายังไม่ได้บอกนางเลย ถึงอย่างไรนางก็ไม่มีอะไรทำติดตามข้าไปภูเขาวั่นซั่
