งค้นพบถุงหอมเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตาใบหนึ่งจากในกำไลข้อมือเฉียนคุน ถุงหอมใบนี้เล็กเกินไป มีขนาดใหญ่กว่านิ้วหัวแม่มือนิดเดียว ตอนเต๋อสี่ยื่นให้นาง ดูเหมือนนางกำลังหลงใหลกล้องยาสูบอันนั้นจึงได้ยินคำพูดของเต๋อสี่ไม่ชัด ทำตัวเองแท้ๆ
หลังจากจินเฟยเหยาแขวนถุงหอมบนเอว แมลงเล็กๆ ที่พัวพันนางมาตลอดสิบกว่าวัน ในที่สุดก็บินไปจากร่างนาง เสียงหึ่งๆ น่ารำคาญแทบตายหายไปทำให้หูของนางโล่งขึ้น
เมื่อพบว่าถุงหอมมีประสิทธิภาพขนาดนี้ นางก็ชี้ปู้จื้อโหยวแล้วกล่าวโทษอย่างมีโทสะ “เสี่ยวปู้! เจ้าร้ายกาจเกินไปแล้ว เจ้าตามอยู่ด้านหลังข้าเห็นข้าถูกแมลงกัดอยู่สิบกว่าวันโดยไม่เอ่ยเตือนให้ข้าใช้ถุงหอม”
ปู้จื้อโหยวมีสีหน้าผู้บริสุทธิ์ยักไหล่เอ่ยว่า “เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย ถึงข้าจะเห็นเจ้าตบแมลงมาตลอดทาง ยังนึกว่าถุงเครื่องหอมใช้ไม่ได้ผลกับสตรี ผู้ใดจะรู้ว่าเจ้าไม่ได้แขวนไว้ ตนเองสะเพร่าไม่ฟังคำพูดของเต๋อสี่ ยังมาโทษข้าอีก”
“น่าโมโหจริงๆ!” จินเฟยเหยาคำรามอย่างเดือดดาล คิดจะบันดาลโทสะ
ทันใดนั้นปู้จื้อโหยวเก็บรอยยิ้ม ตวาดเสียงเย็นชา “ระวัง มีบางอย่างพุ่งมา!”
เต๋อสี่และจินเฟยเหยาระแวดระวังขึ้นมาทันที สิ่งที่พบเจอมาตลอดทางเห็นพวกเขาก็วิ่งหนี ครั้งนี้ถึงกับพุ่งเข้าใส่พวกเขา ถ้าไม่ใช่คนเผ่ามารคงเป็นสัตว์ปิศาจขั้นสูง จะให้พวกเขาสองคนไม่ตึงเครียดได้อย่างไร
ครืน!
ในป่าทึบเบื้องหน้ามีเสียงวุ่นวายดังมา มีบางอย่างพุ่งมาหาพวกเขา อีกทั
