ใส่ลงไปในถุงยา แล้วนำออกมาสูบหลายครั้ง บนก้านยาสูบก็จุดขึ้นเองโดยไร้ไฟ เขาพ่นควันสีขาวออกจากปาก จากนั้นใช้กล้องยาสูบเคาะศีรษะจินเฟยเหยาอย่างสง่างามแล้วเอ่ย “นี่คือกล้องยาสูบที่ชนชั้นสูงเผ่ามารใช้ คนธรรมดาไม่มีสิทธิ์ใช้กล้องยาสูบ”
จินเฟยเหยามองกล้องยาสูบอันนี้อย่างลุ่มหลง ไม่รู้เพราะเหตุใด นางรู้สึกว่าของสิ่งนี้มีมาดอย่างยิ่ง ในสมองปรากฏภาพนางนอนสูบยาเบาๆ อย่างเกียจคร้านและเอ้อระเหยภายใต้แสงจันทร์ ข้างกายมีต้านิวกำลังทุบขาและโต๊ะเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยขนมและผลไม้
นี่แหละ! กล้องยาสูบที่มีมาดและเป็นอาวุธชั้นเยี่ยมที่สุดของชีวิตเอ้อระเหยและเกียจคร้าน
นางถูมือติดตามด้านหลังของปู้จื้อโหยว เอ่ยด้วยใบหน้าประจบประแจง “เสี่ยวปู้ กล้องยาสูบแบบนี้เจ้ายังมีอีกหรือไม่ ขายให้ข้าสักชิ้นได้หรือไม่ แล้วยาสูบเหล่านั้นมีรสชาติอย่างไร คงหอมมากสินะ?”
“เจ้าลองดูสักคำไหม?” ปู้จื้อโหยวเห็นนางดูเหมือนจะชอบของสิ่งนี้ จึงยื่นกล้องยาสูบให้นางอย่างชั่วร้าย
“ขอบคุณ” จินเฟยเหยาก็ไม่เกรงใจ แย้มยิ้มรับกล้องยาสูบมา แล้วดูดอย่างแรง
“แค่กๆ…แค่ก…” แค่คำเดียว จินเฟยเหยาก็สำลักจนน้ำตาไหล
เห็นท่าทางอเนจอนาถของนาง ปู้จื้อโหยวก็นำกล้องยาสูบกลับมาแล้วหัวเราะลั่น “เจ้าจะสูบของสิ่งนี้ได้อย่างไร อีกทั้งโลกเผ่ามนุษย์ก็ไม่มียาสูบ ที่โลกเผ่ามารก็ขายราคาแพงมาก ถ้าเจ้าสูบเป็นแล้วอาจต้องใช้เงินก้อนใหญ่ อีกทั้งสวมชุดแบบเจ้าถ้าสูบยาในโลกเผ
