่ามารจะถูกคนธรรมดาทุบตีจนตาย”
“ใครบอกว่าข้าซื้อไม่ไหว อย่างมากข้าก็ซื้อกล้องยาสูบอันหนึ่งเอาไว้เล่นไม่ต้องสูบก็ได้” จินเฟยเหยาเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาตอนสำลัก เอ่ยอย่างมีโทสะ
เต๋อสี่ทนดูต่อไปไม่ไหว รีบไปลากปู้จื้อโหยวมาบอกว่า “พี่ปู้ ท่านทำแบบนี้ไม่ได้ ถ้าท่านปลอมตัวเป็นชนชั้นสูงเผ่ามารแล้วถูกดูออก พวกเราจะถูกต้มเป็นน้ำแกงกินจนเกลี้ยงนะ”
“เรื่องนี้เจ้าไม่เข้าใจหรอก คนธรรมดาไหนเลยจะรู้ว่าชนชั้นสูงมีลักษณะอย่างไร ข้าใช้รูปลักษณ์นี้เข้าโลกเผ่ามารทุกครั้ง ไม่ถูกขัดขวางเลยสักนิด เส้นทางที่ข้าเดินคือทางหลวง ไม่เหมือนกับเส้นทางในป่าเขาของเจ้า รวดเร็วมากกว่าหลายเท่านัก วางใจเถอะ ต้องไม่มีปัญหาแน่นอน” ปู้จื้อโหยวตบบ่าปลอบใจเต๋อสี่ด้วยสีหน้าเชื่อมั่น
เต๋อสี่จนปัญญา ได้แต่ปล่อยให้เขาแต่งตัวแบบนี้ แล้วย้อมผมจินเฟยเหยาต่อจนเสร็จ
จัดการทุกอย่างเรียบร้อย คนทั้งสามก็เตรียมทะลวงเขตป้องกันแอบข้ามไปโลกเผ่ามาร ทว่าก่อนออกเดินทาง ปู้จื้อโหยวกลับเอ่ยด้วยสีหน้าชั่วร้าย “ลักษณะของพวกเจ้าสองคนอนาถจนทนดูไม่ได้ ตั้งแต่นี้ไป พวกเจ้าคือทาสของข้า เฟยเหยา เจ้าคือเจ้าใบ้ที่เคยถูกผู้บำเพ็ญเซียนเดรัจฉานเผ่ามนุษย์ทรมานอย่างที่เจ้าบอก เต๋อสี่คือทาสที่ช่วยข้าจัดการธุระจิปาถะ”
เต๋อสี่ยังไม่ทันมีความเห็น จินเฟยเหยาก็ถามอย่างไม่พอใจ “ทำไมข้าต้องเป็นคนใบ้ แถมยังเป็นทาสด้วย! ไม่ให้เป็นชนชั้นสูงก็ช่างเถอะ เป็นสาวใช้ก็พอกระมัง ค
