่อน
“เจ้าอย่าทำให้ทางถอยของข้าถูกตัดขาดจริงๆ เสียล่ะ” จินเฟยเหยาด่ายิ้มๆ แล้วกระโดดลงไป
ถ้ำนี้นำไปสู่ด้านล่าง สถานที่รอบกายกว้างเพียงหนึ่งจั้ง พอผ่านหนึ่งจั้งก็ร่วงมาถึงในถ้ำที่สูงเท่าสองตัวคน ปู้จื้อโหยวเองก็กระโดดตามหลังมาติดๆ ส่วนเต๋อสี่นำท่อนไม้ที่ฝังหินแสงราตรีเจ็ดแปดเม็ดออกมาส่องสว่างรอบด้านนานแล้ว
ภายใต้แสงสว่าง จินเฟยเหยาเพิ่งพบว่ารอบด้านถึงกับมีทางแยกเจ็ดสายและมืดสนิท ไม่รู้ว่านำไปสู่สถานที่ใด
เต๋อสี่ถือไม้แสงราตรีส่องปากถ้ำของทางแยกแต่ละสาย แล้วชี้เส้นทางหนึ่งในจำนวนนั้นพลางเอ่ย “ไปทางนี้”
ทั้งสามคนเดินไปตามอุโมงค์ทางสายนี้ เดินไปได้ไม่ไกลก็ปรากฏทางแยกสามสายอีก เต๋อสี่มองปากถ้ำแต่ละสายเหมือนเดิมก็หาเส้นทางที่ถูกต้องพบ ตลอดทางเดินลดเลี้ยวซ้ายขวาอยู่ครึ่งชั่วยาม
ตอนนั้นพุ่มไม้อยู่ไม่ไกลจากเขตป้องกันนัก ในขณะที่จินเฟยเหยากำลังสงสัย เบื้องหน้านางพลันปรากฏแสงสว่าง ม่านแสงสายหนึ่งปรากฏขึ้นในอุโมงค์เบื้องหน้า
บนพื้นอุโมงค์มีกรอบไม้ที่วาดวงเวทอยู่เต็มไปหมดตั้งอยู่ด้านล่างม่านแสงพอดี สถานที่อื่นๆ ล้วนถูกม่านแสงปกคลุมหมด ทว่าภายในกรอบไม้กลับไม่มีม่านแสง ม่านแสงถูกกรอบไม้ที่วาดวงเวทสกัดกั้นไว้กลายเป็นความว่างเปล่า
“พวกเรารีบข้ามไป ไม่รู้ว่าวงเวทจะถูกเขตป้องกันทับทำลายเมื่อใด ตอนนี้เวลาที่เขตป้องกันทำลายประตูวงเวทยิ่งไม่แน่นอนมากขึ้นทุกที” เต๋อสี่เรียกทุกคนให้รีบผ่านม่านแสง
