งไปถึงใต้ดิน ด้านบนขึ้นไปถึงท้องนภา ด้านล่างลงไปสุดผืนดิน ตัดขาดการไปมาหาสู่ของทั้งสองฝ่ายโดยสิ้นเชิง จินเฟยเหยาชื่นชมคนสีเทาเหล่านี้ ไม่รู้จริงๆ ว่าพวกเขาทะลวงเขตป้องกันไปได้อย่างไร
“ตามข้ามา” เต๋อสี่มาถึงไหล่เขาที่อยู่ห่างจากเขตป้องกันระยะหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยพุ่มไม้อย่างชำนาญทาง เขาปล่อยการรับรู้ออกไปสำรวจดูรอบด้านก่อน อยากให้แน่ใจว่ารอบด้านไม่มีคนอยู่
คนสีเทาล้วนมีวิธีแอบข้ามไปของตนเอง ถ้าใครๆ ก็สามารถข้ามไปได้สบายๆ ผลประโยชน์มหาศาลคงไม่ตกมาถึงพวกเขา เพื่อรักษาผลประโยชน์และเส้นทางล่าถอยของตนเอง วิธีแอบข้ามไปของคนสีเทาแต่ละคนล้วนมีเพียงคนที่เกี่ยวข้องรู้
ปู้จื้อโหยวมองดูรอบด้าน แล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย “ทำไม เปลี่ยนสถานที่อีกแล้ว?”
“ใช่ ตั้งแต่จอมมารหลงหยิบยืมเส้นทางของคนสีเทากลับไปถึงโลกเผ่ามารเป็นต้นมา ตาเฒ่าที่ควบคุมม่านแสงเหล่านั้นก็เคียดแค้นคนสีเทา ก่อนหน้านี้เส้นทางหนึ่งสามารถใช้ได้ครึ่งปีถึงหนึ่งปี ตอนนี้อย่างมากสามเดือนก็ใช้ไม่ได้แล้ว เพิ่มความยุ่งยากให้แก่ข้าไม่น้อย โชคดีวิธีที่เจ้าให้ข้าครั้งที่แล้วไม่เลว ไม่เช่นนั้นตอนข้ากลับจากโลกเผ่ามารคงยุ่งแล้ว ล้วนเป็นเจ้าคนที่ปล่อยจอมมารหลงไปทำร้ายแท้ๆ น่าชังนัก!”
เต๋อสี่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ปู้จื้อโหยวมองจินเฟยเหยาแล้วเอ่ยรับ “พูดได้ถูกต้อง เป็นตัวหายนะโดยแท้” จินเฟยเหยาหันศีรษะไปเหลียวซ้ายแลขวา แสร้งเป็นไม่ได้ยินคำสนทนาของพวกเขา
