ี่เห็น เขาข้างหนึ่งยาวตรงสีขาวเรียบลื่น อีกข้างหนึ่งเป็นเขาโง้งสีขาว เขาสองอันมีแค่สีที่คล้ายกันเท่านั้น “นี่ไม่เหมือนกันเลยสักนิด จะสวมอย่างไร เด็กเผ่ามารอายุหนึ่งขวบก็ดูออกว่าเจ้าปลอมตัว”
“ดูข้านะ!” จินเฟยเหยาดึงแขนเสื้อ หยิบก้อนหินมาทุบเขาที่ตรง เขาตรงอันนั้นถูกนางทุบหัก เหลือเพียงท่อนล่างที่ยาวไม่ถึงหนึ่งนิ้วมือ
“เสร็จแล้ว ที่เจ้าปลอมตัวคือท่านลุงที่หลงรักสาวน้อยจึงมอบเขาให้ ข้าเป็นเด็กสาวน่าสงสารที่เขาหักและหนีรอดมาจากเงื้อมมือผู้บำเพ็ญเซียนเดรัจฉานเผ่ามนุษย์ เสี่ยวปู้ล่ะ เจ้าต้องการเขาแบบใด? เจ้าก็เป็นคุณลุงที่มอบเขาให้ด้วยดีหรือไม่?” จินเฟยเหยาเอ่ยด้วยรอยยิ้มแฉ่ง
เต๋อสี่มองเขาที่ถูกทุบเสียหายอย่างหมดวาจา ในใจคิดว่ามีวิธีนี้ด้วย ถ้าเขาผุพัง ดูแล้วยากจน คนเผ่ามารเรียกขอทาน ต่อให้พบคนสีเทาคนอื่นๆ ไม่ต้องแสดงฐานะ ผู้อื่นก็คร้านจะปล้นชิง
ปู้จื้อโหยวกลับแย้มยิ้มแล้วโบกไม้โบกมือเอ่ยว่า “ไม่ต้อง ข้าเตรียมมาเอง พวกเจ้าเปลี่ยนชุดวาดลวดลายก่อน ข้าไปครู่เดียวเดี๋ยวมา”
เอ่ยจบเขาก็เดินเข้าดงไม้ที่อยู่ไม่ไกลนัก ไม่รู้ว่าจะทำอะไร
“ทำอะไรลึกลับ หรือว่าเขากลัวการเปิดเผยต้นแขนต่อหน้าผู้อื่น?” จินเฟยเหยาให้เต๋อสี่ที่ติดเขาเสร็จแล้วย้อมผมพลางมองไปทางดงไม้อย่างสงสัย
เต๋อสี่ย้อมผมให้นางพลางเอ่ยว่า “เจ้าหมอนี่ไปโลกเผ่ามารเอง ข้าก็เพิ่งเคยไปกับเขาเป็นครั้งแรก ไม่รู้ว่าเขาจะย้อมผมสีอะไร แต่เปียเล็กๆ
