อกไป การฝึกบำเพ็ญถ้าไม่พบเจออันตรายบ้างจะรุดหน้าได้อย่างไร?” จู๋ซวีอู๋มองตาเฒ่าที่เป็นศิษย์รักสองคนนี้อย่างไม่พอใจ
พวกคงจู๋อู๋สองคนจนวาจา ไม่เป็นเจ้าของบ้านก็ไม่รู้ว่าข้าวสารกับฟืนแพง[1] ไล่ศิษย์ทั้งหมดออกไปท่องเที่ยวหาประสบการณ์ เจ้าก็เล่นทั้งวันโดยไม่เห็นแม้เงา หรือว่าทั้งยอดเขาซวีชิงจะมีเพียงตาเฒ่าอย่างพวกเขาสองคน
ตอนอยู่เมืองลั่วเซียน ศิษย์ของพวกเขามีน้อย เรื่องของตนเองก็ทำเอง อย่างมากคือไม่กี่ปีก็ไปร่วมประชุมครั้งหนึ่ง ทั้งสองคนอยู่อย่างแสนสุขสบาย พอมาถึงสำนักตงอวี้หวง สำนักนี้ใหญ่โตเกินไป มีตำหนักย่อยสิบกว่าตำหนัก นอกจากพวกเขามีเพียงสามสิบคนแล้ว ตำหนักย่อยอื่นๆ ที่น้อยมีหลายร้อยคนที่มากมีหลายพันคน ถึงแม้เป็นคนของตำหนักย่อยอื่นๆ ทว่าเรื่องที่ต้องรบกวนพวกเขาก็มีไม่น้อยจริงๆ
งานลาดตระเวนภูเขาที่มอบหมายมาก็ต้องดึงคนไป ยังมีตำหนักนี้จัดงานแต่งงาน ตำหนักนั้นใครให้กำเนิดบุตรชายอีกแล้ว ว่างไม่มีอะไรทำก็ต้องจัดงานเลี้ยง เดี๋ยวต้องไปช่วยจัดสถานที่ เดี๋ยวต้องไปค้นหีบค้นตู้หาของขวัญแสดงความยินดี ยุ่งจนศิษย์ในสำนักวิ่งกันหัวปั่น มีเวลาว่างออกไปที่ไหน
คงจู๋อู๋และคงจู๋โหย่วเล่างานจิปาถะเหล่านี้ให้จู๋ซวีอู๋ฟังรอบหนึ่ง จู๋ซวีอู๋รับฟังจนสมองสับสนวุ่นวาย
“อาจารย์ ไม่ใช่พวกเราไม่อยากปล่อยพวกเขาออกไป ทว่าจำนวนคนทำงานมีไม่เพียงพอ ถ้าอย่างไรพวกเราก็รับศิษย์เข้ามาหน่อย ไม่เช่นนั้นมีแค่พวกเราก็ไม่มีเ
