ือคนค้าขาย ฉากหน้าอาละวาดว่าไม่ถูกกัน ทว่าก็ยังต้องค้าขาย เจ้าสนใจจะไปเป็นคนสีเทาสักครั้งหรือไม่? ถึงอย่างไรเจ้าก็ต้องไปหาวัตถุดิบของยาปราณฟ้าดินห้าธาตุอยู่แล้ว จะได้แวะไปค้าขายหากำไรหลายก้อน”
“เจ้าก็เป็นคนสีเทา?” จินเฟยเหยาเอ่ยถามอย่างสงสัย
“ไม่ ข้าไม่ใช่คนสีเทา” ปู้จื้อโหยวสั่นศีรษะปฏิเสธ “ข้าเพียงแต่ไปโลกเผ่ามารบ่อยๆ จึงค่อนข้างคุ้นเคยกับคนสีเทาเท่านั้น หลักๆ คือข้าไปรวบรวมข่าวที่โลกเผ่ามาร จึงแวะทำการค้านิดหน่อย ข่าวสารบางอย่างก็สามารถขายให้คนเผ่ามารได้”
ได้ยินคำพูดของเขา จินเฟยเหยาตกตะลึงอย่างหนัก “เจ้าหาเงินจากการขายข่าวให้ทั้งสองฝั่ง เจ้าก็เป็นสายลับสองหน้ามิใช่หรือ? คิดไม่ถึงว่าจะไม่มีคนมาหาเรื่องเจ้า อีกทั้งยังทำให้เจ้าอยู่อย่างอิสรเสรีขนาดนี้! เจ้าบอกเรื่องนี้แก่ข้าทำไม หรือคิดจะลากข้าลงน้ำ ข้าจะบอกให้นะ ข้าไม่สนใจเรื่องยุ่งยากประเภทนี้เลยสักนิด”
ปู้จื้อโหยวยักไหล่ให้นางอย่างไม่พอใจ “คนอย่างเจ้าทำไมจึงเป็นแบบนี้นะ ข้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ ไม่มีสถานที่ให้กลับที่ต้องใส่ใจ เป้าหมายของข้าคือช่วยคนแก้ไขปัญหา ไม่ใช่สายลับอะไรเสียหน่อย สิ่งที่เชื่อถือได้ที่สุดคือศิลาวิญญาณและวัตถุดิบหายากมิใช่หรือ? ที่จริงบอกเรื่องนี้กับเจ้ามิใช่คิดจะลากเจ้าลงน้ำ ทว่าคนมากมายต่างรู้ว่าข้าทำอาชีพนี้ เจ้ารู้ไปก็ไม่เป็นไร ข้ากำลังคิดจะไปโลกเผ่ามารอยู่พอดี เดินทางคนเดียวน่าเบื่อหน่าย ดังนั้นจึงชว
