ยนสักหน่อยก็แล้วกัน”
“…”
ปู้จื้อโหยวเงยหน้าขึ้นมองนางอย่างหมดวาจา มีสายตาเหมือนเห็นท่าทางของตนเองตอนยอมเรียนการเปิดกุญแจวงเวทในอดีต ตอนนั้นตนเองก็ดูเหมือนจะมีท่าทางและน้ำเสียงเช่นนี้ ยายนี่ไม่ใช่พี่น้องพ่อแม่เดียวกันกับข้าเสียหน่อย เหตุใดการกระทำจึงคล้ายข้าขนาดนี้ หรือว่าเมื่อหลายปีก่อนท่านพ่อของข้าไปทำชั่วไว้ข้างนอก
“เสร็จหรือยัง?” เห็นปู้จื้อโหยวจ้องมองตนเอง แต่ไม่เปิดกล่อง จินเฟยเหยามองเขาแล้วเอ่ยถามอย่างระแวดระวัง
“เสร็จแล้ว” ปู้จื้อโหยวรั้งสายตากลับ เปิดกล่องหยกขนาดใหญ่ใบนี้เบาๆ
เพิ่งเปิดกล่องหยก ปราณวิญญาณเข้มข้นก็ทะลักสู่อากาศ ด้านในเปล่งแสงสีสันสดใสสว่างจ้า เสียดแทงนัยน์ตาจนลืมไม่ขึ้น
“เป็นสิ่งล้ำค่าจริงๆ ด้วย!” ทั้งสองคนร้องขึ้นพร้อมกัน
รอจนแสงสดใสลดล่าถอยไป พอทั้งสองคนเห็นสิ่งของในกล่องหยกก็ตะลึงงัน
“ความคิดของจอมมารไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไปจริงๆ คิดไม่ถึงว่าสิ่งของแบบนี้ยังส่งผู้บำเพ็ญมารมาเอามันกลับไปโดยเฉพาะ นี่ช่าง…” ปู้จื้อโหยวมองแวบเดียวก็จำสิ่งของชิ้นนี้ได้ มีสีหน้าจนปัญญาอย่างยิ่ง
ส่วนจินเฟยเหยาไม่รู้จักของสิ่งนี้เลยสักนิด ได้แต่ถามปู้จื้อโหยว “ของสิ่งนี้คืออะไรกันแน่ หรือว่าไม่มีค่า?”
“ไม่ ของสิ่งนี้ล้ำค่าและมีราคาอย่างยิ่ง” ปู้จื้อโหยวส่ายศีรษะ เอ่ยอย่างมั่นใจโดยไม่ต้องสงสัย
