ก
“ศิษย์น้องไป๋ นี่ผู้บำเพ็ญเซียนน้อยที่เคยมีความหลังกับเจ้ามิใช่หรือ มีความสามารถไม่เบา คิดไม่ถึงว่าจะปรากฏตัวขึ้นที่นี่ คิดถึงตอนนั้น ข้ายังเคยขายวงเวทวิญญาณสิบสองปิศาจให้นางถูกๆ เลย ไม่รู้ว่านางใช้แล้วเป็นอย่างไรบ้าง” เฟิงอวิ๋นจู๋ก็จดจำจินเฟยเหยาได้ จึงตบบ่าไป๋เจี่ยนจู๋พลางเอ่ยยิ้มๆ
ศิษย์น้องซิ่นเทียนเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจอยู่บ้าง “ศิษย์พี่ทั้งสองรู้จักผู้บำเพ็ญเซียนคนนี้? ข้าเห็นนางรู้จักกับผู้บำเพ็ญมารคนนั้น พวกเราอย่าไปคลุกคลีด้วยเป็นดี”
“ผู้บำเพ็ญมาร…” ไป๋เจี่ยนจู๋เชื่อมั่นอย่างยิ่ง ยายนี่ต้องเป็นผู้บำเพ็ญมารแน่ เดิมไฟนรกสีฟ้าก็ไม่น่าจะเป็นสิ่งของธรรมดา น่าเสียดายที่ผู้บำเพ็ญเซียนโลกระดับดินมีความรู้น้อยเกินไป ดังนั้นจึงไม่มีคนพบเห็นฐานะของยายนี่ ในเมื่อตอนนี้ปรากฏตัวขึ้นที่นี่ เช่นนั้นจะปล่อยนางไปไม่ได้
เฟิงอวิ๋นจู๋ก็ลูบคางครุ่นคิด ถึงศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นๆ จะไม่ใส่ใจอะไร ทว่าปีก่อนในประกาศตามหาคนปล่อยจอมมารหลงไปฉบับนั้น คนที่เอ่ยถึงคล้ายกับผู้บำเพ็ญเซียนสตรีผู้นี้เป็นพิเศษ
ถึงเขาจะไม่รู้ว่าจินเฟยเหยาใช้ไฟนรกหรือไม่ ทว่าก็เคยเห็นกบที่ทั้งตัวใหญ่ทั้งโง่งมข้างกายนาง ในตลาดกลางคืนครั้งหนึ่ง ประทับใจอย่างลึกล้ำจะลืมก็ลืมไม่ลง
ครั้งนี้สนุกแล้ว เฟิงอวิ๋นจู๋หันหน้าไปเห็นสายตาของไป๋เจี่ยนจู๋มองจินเฟยเหยาอย่างตะลึงงัน ใช้ข้อศอกสะกิดแอบถ่ายทอดเสียงให้เขา “ศิษย์น้อง คนผู้นี้รู้จักกับ
