หน้าพลันปรากฏความทรงจำที่ทำให้คนเดือดดาลขึ้นทีละฉาก ทำให้เขาต้องกำหมัดแน่นจึงสามารถสะกดอารมณ์อยากพุ่งไปฟันผู้บำเพ็ญเซียนคนนี้ให้ตายภายในใจได้
ยามนี้ในกลุ่มผู้บำเพ็ญเซียน พลันมีเสียงขัดเขินดังขึ้นอ่อยๆ “มีคนล่อผู้บำเพ็ญมารเพียงคนเดียว เกรงว่าประสิทธิผลจะย่ำแย่ ข้าจะไปช่วยเขาด้วย”
หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ ทุกคนหันหน้าไปมอง เป็นผู้บำเพ็ญเซียนที่เพิ่งขั้นสร้างฐานช่วงต้นคนหนึ่ง เดิมทีหน้าตาอัปลักษณ์นิดหน่อย ยามนี้ยิ่งทำให้ทุกคนเกิดความรู้สึกขยะแขยงหน้าตาของเขา สายตากินคนแต่ละคู่ตกลงบนร่างของเขา
“ขอโทษด้วย” ผู้บำเพ็ญเซียนรูปร่างสูงใหญ่ข้างกายเขา ตบไหล่เขาอย่างขออภัย จากนั้นยกหมัดขึ้นต่อยใส่ขั้วหัวใจของเขาอย่างแรง หนึ่งหมัดนี้แฝงพลังวิญญาณ ทั้งแม่นยำทั้งรุนแรง แทบจะใช้ปราณวิญญาณดูดนมแม่ทั้งหมดออกมา
ผู้บำเพ็ญเซียนหน้าตาอัปลักษณ์คนนั้นร้องโหยหวน กุมทรวงอกล้มลงบนพื้น ภายใต้แสงสว่างของหินแสงราตรีเห็นได้ชัดว่าใบหน้าน่ากลัวเล็กน้อย
ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนรูปร่างสูงใหญ่ที่ต่อยเขา ประสานหมัดเอ่ยกับทุกคน “พวกเราจะให้ผู้บำเพ็ญเซียนไปรนหาที่ตายไม่ได้ ข้าไม่มีทางเลือก จึงได้แต่ใช้วิธีการเช่นนี้หยุดยั้งเขา หวังว่าทุกท่านอย่าได้สงสัย ทุกคนต้องร่วมกันต่อกรกับผู้บำเพ็ญมาร”
“เป็นธรรมดา พวกเราจะสงสัยสหายเซียนได้อย่างไร เจ้าทำได้ดีมาก ตอนนี้ไม่ว่าใครก็ห้ามออกไปรนหาที่ตายอีก ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้น พวกเราก็ต้องหาวิธี
