กตะลึง คิดไม่ถึงว่าจะเป็นคฤหาสน์อีกแห่งของจอมมารหลง แต่เพราะเหตุใดเขาจึงสร้างคฤหาสน์อีกแห่งไว้ที่นี่ ทำไว้มาเที่ยวเล่นหรือ นางไม่รู้ประวัติศาสตร์ของโลกวิญญาณเป่ยเฉิน ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าที่นี่เคยถูกคนเผ่ามารยึดครอง
เพียงแต่คนเหล่านี้มาขจัดภัยพิบัติจริงหรือไม่? จินเฟยเหยาไม่ขอออกความเห็นและไม่เชื่อคำพูดแบบนี้ ทว่านางเพิ่งคิดเช่นนี้ ก็เห็นปู้จื้อโหยวเอ่ยกับนางเบาๆ “ที่จริงคนเหล่านี้คิดจะมาแบ่งน้ำแกงสักถ้วย สิ่งของดีๆ ของจอมมารหลงมีมากมาย ผู้ใดจะไม่อยากได้”
“สหาย เจ้ารู้ว่าข้ากำลังคิดอะไรอยู่จริงๆ เพียงแต่ก่อนอื่น ข้าอยากถามเจ้าเรื่องหนึ่ง เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นสตรี?” จินเฟยเหยารู้สึกว่าคนผู้นี้น่าสนใจจริงๆ ทั้งคำพูดและความคิดใกล้เคียงกับตนเองมาก เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขามองการปลอมแปลงของตนเองออกได้อย่างไร จึงบอกว่าตนเองจะหลงเสน่ห์เขา
ปู้จื้อโหยวดูเหมือนจะไม่เข้าใจจึงถามกลับว่า “เจ้าเป็นสตรี? มองไม่ออกเลยจริงๆ หน้าตากลายแบบนั้น ใครจะอยากแต่งงานกับเจ้า”
“ถ้าเจ้าไม่รู้ว่าข้าเป็นสตรี ทำไมถึงบอกว่าข้าเห็นลักษณะของเจ้าแล้วจะต้องหลงเสน่ห์ของเจ้าและไม่หลอกเจ้าอีก” เห็นท่าทางของเขาเหมือนไม่ได้เสแสร้ง จินเฟยเหยาจึงรู้สึกงุนงง
ปู้จื้อโหยวมองพินิจนางขึ้นลงไม่หยุด จากนั้นจึงเอ่ยถาม “เพราะว่าบุรุษเห็นข้าก็จะรู้สึกว่าข้าคนนี้ซื่อสัตย์และสุขุมรอบคอบ คู่ควรแก่การเชื่อถือ หลงเสน่ห์ลึกๆ ของข้า ข้าไม่เคย
