อ่ยถามอย่างระแวดระวัง
บุรุษเผ่ามารส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชา “หน้าตาอย่างเจ้า ยังไม่มีคุณสมบัติล้างเท้าให้ข้าเลย ไม่ต้องคาดหวังว่าข้าจะทำอะไรเจ้า นี่ไม่ใช่เรื่องที่คนอย่างเจ้าจะคิด”
“ใครคาดหวังกันเล่า! คนหลงตัวเอง ไม่ดูสภาพตนเองในตอนนี้บ้าง มีอะไรให้หยิ่งยโสกัน” จินเฟยเหยาไม่กล้าพูดเสียงดัง ได้แต่พึมพำเบาๆ
ต่อให้จินเฟยเหยาเสียงเบา บุรุษเผ่ามารก็ยังได้ยินเสียงพึมพำของนาง ทว่าคร้านจะเอาเรื่องมดแมลงอย่างนาง คนที่อยู่เหนือกว่า จะไม่จริงจังกับมด ปล่อยไปหรือฆ่าทิ้ง ไม่ต้องใช้ความคิดเลยสักนิด
“เจ้าเพียงฝึกบำเพ็ญเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ แต่ไม่ได้ฝึกบำเพ็ญเคล็ดวิชาสร้างร่างมาร ต่อไปเมื่อเจ้าใช้เจ็ดวิญญาณรวมจิตก็จะถูกไฟนรกกลืนกินเนื่องจากร่างกายทนรับพลังของไฟนรกไม่ไหว ตกตายด้วยน้ำมือของตนเอง ข้านำเคล็ดวิชาสร้างร่างมารมาทำข้อตกลงกับเจ้า เจ้าครุ่นคิดดู” บุรุษเผ่ามารเอ่ยอย่างสงบนิ่ง
จินเฟยเหยาตกตะลึง เจ็ดวิญญาณรวมจิตที่บุรุษเผ่ามารผู้นี้เอ่ยถึง เป็นเวทมนตร์เพียงอันเดียวที่หลังฝึกบำเพ็ญถึงขั้นหลอมรวมสามารถเรียนได้จากในเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ
ตนเองใช้เจ็ดวิญญาณรวมจิตไม่ได้? นางไม่เข้าใจข่าวนี้อยู่บ้าง ดังนั้นจึงเอ่ยถามอย่างใจกล้า “เพราะเหตุใดต้องเรียนเคล็ดวิชาสร้างร่างมารด้วย ต่อให้ข้าใช้เจ็ดวิญญาณรวมจิตไม่ได้ ข้าใช้เวทมนตร์อย่างอื่นได้ก็พอ เคล็ดวิชาที่ฟังดูมึนงงนี้ คงมิใช่ต้องฝึกบำเพ็ญเป็นมารหรอกนะ”
