“ฮึ เจ้าจะรู้อะไร ไม่คิดจะใช้เจ็ดวิญญาณรวมจิต หรือเวทมนตร์อีกสองชนิดต่อมาก็ไม่คิดจะใช้ด้วย? เดิมทีเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญก็เป็นเคล็ดวิชาชนิดหนึ่งของเผ่ามารเรา อานุภาพของไฟนรกดุร้ายยิ่ง ดังนั้นเจ้ากินและใช้ยาเสริมสร้างร่างกายตามที่จดบันทึกไว้ในเคล็ดวิชาจึงยืดหยัดมาจนถึงตอนนี้ได้เท่านั้น ถ้าเจ้าไม่ฝึกเคล็ดวิชาสร้างร่างมาร อย่าว่าแต่ใช้เวทมนตร์เลย แม้แต่เรียกไฟนรกออกมา ตัวเจ้าเองก็ต้องถูกไฟนรกเผาตายไปด้วย?” บุรุษเผ่ามารส่งเสียงขึ้นจมูกเอ่ยอย่างดูแคลน
จินเฟยเหยารับฟังจนหนังศีรษะชา ในอดีตตอนแรกนางเคยถูกไฟนรกเผามาแล้วหนหนึ่ง อีกทั้งยังเป็นไฟนรกที่ยังไม่ได้ฝึกบำเพ็ญ เพียงแต่นี่คือคนเผ่ามาร ทุกคนบอกมาตลอดว่าพวกเขาทั้งชั่วร้ายทั้งป่าเถื่อน คำพูดของคนเช่นนี้จะเชื่อถือได้หรือไม่
สามารถบอกได้ว่าจินเฟยเหยาตอนเด็กๆ คำพูดที่ผู้ใหญ่นำมาขู่ขวัญนางเป็นประจำก็คือ ถ้านางไม่เชื่อฟัง เผ่ามารจะมาจับตัวไปกิน ภาพคนเผ่ามารกินเด็ก ฝังลึกในใจของเด็กน้อยในโลกระดับดินมาตลอด จะให้จินเฟยเหยาเชื่อถือเขาทันที เป็นเรื่องยากอยู่บ้าง
“ถ้าฝึกเคล็ดวิชาสร้างร่างมารถึงขั้นสูงสุด สามารถทำให้กระดูกและเนื้อหนังทั้งหมดของเจ้ากลายเป็นร่างสวรรค์สร้างราวกับของวิเศษชั้นยอด พูดอีกอย่างหนึ่งคือ ต่อให้เจ้าตายแล้ว ขอเพียงหยิบกระดูกชิ้นหนึ่งของเจ้ามาก็สามารถใช้เป็นของวิเศษชั้นยอดได้ ต่อให้ไม่มีการป้องกันเจ้าสามารถใช้กายเนื้อไปต้านทานกา
