็เผ่นหนีลงด้านล่างภูเขา
ชั้นบนสุดมีเพียงแท่นเล็กๆ กว้างห้าจั้งกว่า เทียบกับด้านล่างที่มีปิศาจโลหิตเข่นฆ่าอยู่เต็มไปหมด เห็นได้ชัดว่าที่นี่สงบสุขกว่ามากนัก
แท่นราบทั้งหมดปูด้วยแผ่นศิลาหยกขาว เนื่องจากผ่านกาลเวลายาวนาน พื้นแผ่นศิลาหยกขาวจึงมีตะไคร่ขึ้นเต็มไปหมด มีหญ้างอกขึ้นตามรอยแยกของแผ่นศิลาหยกขาวจำนวนมาก บางต้นยังออกดอกเล็กๆ สีขาว สายลมเย็นพัดผ่าน พาดอกผูกงอิง[1]มาด้วย
ในสภาพแวดล้อมอันสงบสุขผืนนี้ กลับมีสิ่งหนึ่งที่มีผลกระทบต่อบรรยากาศสงบสุขของที่นี่
ตรงกลางแท่นราบ มีสระน้ำแห่งหนึ่งที่บรรจุโลหิตสดเต็มไปหมด และมีบุรุษคนหนึ่งแช่อยู่ในสระ บนหลังและแขนของเขาถูกตะขอสีดำเป็นประกายแทงทะลุ ทว่าเหนือร่างของเขากลับมีหินผลึกสีดำก้อนหนึ่ง โซ่ตรวนเหล่านี้ยื่นมาจากหินผลึกสีดำร้อยรัดกับตะขอไว้อย่างแน่นหนา แขวนคนผู้นี้ไว้กลางสระโลหิต
ลำตัวครึ่งบนของเขาเปลือยเปล่า ลำตัวครึ่งล่างแช่อยู่ในสระโลหิต ไม่รู้ว่าสวมกางเกงหรือไม่ ก้มศีรษะ ผมยาวสีดำปกคลุมใบหน้า ยาวจนแช่ในน้ำโลหิต ที่น่าประหลาดคือสองข้างของศีรษะเขา แต่ละข้างมีเขางอกยาวหนึ่งฉื่อกว่า
“คนเผ่ามาร?” ตั้งแต่จินเฟยเหยาเหยียบย่างเข้ามาที่นี่ เสียงเรียกนางในสมองก็หายไป สำหรับนางที่ไม่เคยเห็นเผ่ามารมาก่อน บุรุษผู้นี้ทำให้นางเกิดความสงสัยอย่างที่สุด
นางคิดจะใช้การรับรู้ดูว่าคนเผ่ามารผู้นี้เป็นหรือตาย ทว่าการรับรู้กลับถูกกั้นไว้ข้างสระโลหิต ท่าทางจะมีก
