ตรงลำคอที่ว่างเปล่าถูกบีบจนเจ็บปวดใกล้จะขาดใจ นางถูกพลังขุมหนึ่งลากให้เคลื่อนเข้าหาสระโลหิต
จินเฟยเหยาจ้องมองสระโลหิตอย่างหวาดกลัว ลำคอส่งเสียงแหบต่ำขอความช่วยเหลือ “ไม่เอานะ…ช่วยด้วย!”
ในขณะที่นางดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์ จินเฟยเหยายังถูกเคลื่อนย้ายไปหยุดข้างสระโลหิต เห็นตนเองไม่ได้ถูกโยนลงสระโลหิตทันที ในใจนางจึงโล่งอกครึ่งหนึ่งชั่วคราว
ไม่รอให้นางเอ่ยวาจาขอความเมตตา ในดวงตาบุรุษเผ่ามารพลันยิงแสงสีดำสองสายออกมา ชอนไชเข้าไปในร่างกายของจินเฟยเหยา
จินเฟยเหยารู้สึกว่าภายในร่างกายมีปราณเย็นเยียบขุมหนึ่งกำลังแล่นเข้าไปในการรับรู้ ตลอดร่างสั่นสะท้านอย่างทนไม่ไหว จากนั้นภายในการรับรู้พลันหนาวเหน็บถึงขีดสุด ปราณเย็นเยียบขุมนี้บรรลุถึงในการรับรู้แล้ว ในยามนี้เอง จินเฟยเหยาก็ตาเหลือกแล้วสลบไป
…………………………………………………….
[1] ดอกผูงกงอิง คือ ดอกแดนดิไลออน
