ง่งม ข้าชอบเป็นพิเศษ น่าสนใจจริงๆ”
“อืม เจ้าค่อยๆ หาไป ต้องหาพบแน่ ตอนนั้นข้าใช้ไข่แมวบินได้แลกมา เจ้าอย่าจ่ายแพงนัก ราคาเท่านี้เพียงพอแล้ว” จินเฟยเหยาเอ่ยเตือนด้วยเจตนาดี
“ขอบคุณ” อี้จือรับคำ วิ่งไปที่หอน้อยภายในเรือ
“อ๊บ” หลังอี้จือจากไป มันรีบเรียกจินเฟยเหยาราวกับกำลังคิดอะไรอยู่
“มีอะไรไม่พอใจ ข้าเห็นว่าเจ้าก็ชอบชื่อไท่จื่อโซ่วมากนี่นา ดูเจ้าเชิดคางยืดอกสิ อย่าได้ฝันไปเลย” จินเฟยเหยาหันหน้ามามองพั่งจื่อ หัวเราะฮาๆ เสียงดัง
พั่งจื่อได้ยินคำพูดของนาง ก็ไม่ปฏิเสธ เพียงแต่กลิ่นอายเย่อหยิ่งอหังการยิ่งเห็นได้ชัดเจน มันเชื่อว่าตนเองเป็นไท่จื่อโซ่ว เช่นนั้นก็ต้องมีท่วงท่าที่เหมาะสมให้สอดคล้องกัน มันตัดสินใจแล้วว่าจากนี้ไป จะมีชีวิตอยู่ด้วยบุคลิกของไท่จื่อ[2]
“ดูท่าทางเจ้าสิ ไม่รู้ว่าไท่จื่อเป็นอย่างไรสินะ” จินเฟยเหยาหันหน้ามาเย้ยหยันมัน
พั่งจื่อไม่สนใจนาง ยังนั่งวางมาดอยู่บนพรมบินดังเดิม ดวงตาที่ปกติลืมอยู่ตลอดเวลา เริ่มหลุบลงครึ่งหนึ่ง คิดว่าตนเองไร้เทียมทานถือว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นเมฆาที่ล่องลอย
การบินครั้งนี้บินมาครึ่งเดือนกว่า คิดไม่ถึงว่าหนทางจะไกลปานนี้ เรือเหาะถือว่าบินไม่เร็ว ทว่าต่อให้บินช้า บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนที่ขี่ของวิเศษก็ยังลำบากเหมือนเดิม ผู้บำเพ็ญเซียนส่วนมากเริ่มกินยาเสริมพลัง หลังจากเจรจากับสำนักเฉวียนเซียน พวกเขาจึงฝืนใจตกลงให้ผู้บำเพ็ญเซียนที่ใช้พลังวิญญาณหมดเกล
