นสมองเต็มไปด้วยความสงสัยว่าสมบัติซ่อนอยู่ในเมืองใต้ดิน ไม่ได้ใคร่ครวญว่าจะพบเจออันตรายหรือไม่
ในขณะที่จินเฟยเหยากำลังนึกถึงสมบัติอย่างแสนสุข ไป๋เจี่ยนจู๋ก็ปรากฏตัวขึ้นเหนือเกาะทองคำราวกับวิญญาณที่ไม่ไปผุดไปเกิด
ไป๋เจี่ยนจู๋จะปรากฏตัวขึ้นที่เกาะทองคำเป็นครั้งคราว ใช้ข้ออ้างว่ามาหาคนรู้จักแลกเปลี่ยนความรู้ในการฝึกบำเพ็ญ หรือหาสหายออกไปค้นหาสัตว์ปิศาจหรือสมบัติ มักจะมาใช้การรับรู้ขู่ขวัญจินเฟยเหยาเสมอ เขาไม่เข้าใจ ที่แท้จินเฟยเหยามีทรัพย์สมบัติมากมายเพียงใด สามปีเต็มๆ ไม่เคยออกไปข้างนอกเลย หดหัวอยู่ในเกาะทองคำตลอดเวลา อย่างมากก็ไปซื้อยาและของใช้ในการวาดยันต์บ้างทุกครั้งที่ไปตลาดกลางคืน
เพื่อจับตาดูจินเฟยเหยา ไป๋เจี่ยนจู๋ใช้จ่ายเงินไปไม่น้อย ให้ผู้บำเพ็ญเซียนบนเกาะทองคำจับตาดูนาง แต่คิดไม่ถึงว่ายายนี่จะไม่ออกไปไหนจริงๆ แต่สิ่งที่เขามีคือเวลา ต่อให้ต้องรอจนแก่ชราก็ต้องรอจนจินเฟยเหยาออกมาให้ได้ เขาไม่เชื่อว่า จินเฟยเหยาจะมีศิลาวิญญาณให้ใช้ไม่หมดสิ้น
เปลือกนอกเขาสงบเยือกเย็น ทว่ากลับยืนอยู่บนหมื่นลูกข่างอย่างหงุดหงิดในใจ ขณะกำลังครุ่นคิดว่าจะไปดื่มชาที่ถ้ำเซียนของผู้ใดดีพลันได้รับยันต์ถ่ายทอดเสียงด่วนจากอาจารย์ ขณะเดียวกันก็เห็นยันต์ถ่ายทอดเสียงจำนวนนับไม่ถ้วนลอยออกมาจากในห้องโถงหลักของเกาะทองคำ บินไปยังแต่ละถ้ำเซียนในหลุมใหญ่
“เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!” เห็นสภาพการณ์เช่นนี้ ไป๋เจี่ยนจู๋รีบหมุน
