ำหมัดข่มขู่ต้านิวเหมือนเด็กๆ น่าเสียดายต้านิวไม่รู้ตัวเลยสักนิด เห็นพั่งจื่อไม่เป็นไร ก็ติดตามอยู่ข้างๆ อย่างยินดีปรีดา มองมันอย่างอ่อนโยน
จินเฟยเหยาพากบที่น่าขบขันสองตัวมาถึงหน้าประตูห้องโถงหลัก ผลักเปิดประตูใหญ่ที่หนักอึ้งออก นางยื่นศีรษะเข้าไปมองดูข้างใน ว่างเปล่าไม่มีใครสักคน
“มีคนหรือไม่?” นางเดินเข้าไป ในห้องโถงหลักที่ว่างเปล่ามีเสียงนางสะท้อนมา เดินเข้าไปข้างในอย่างสงสัย เสียงฝีเท้าของพั่งจื่อและต้านิวดังผิดปกติ จินเฟยเหยาเกิดความรู้สึกอยากจะให้พวกมันสองตัวเบาฝีเท้าหน่อยตนเองจะได้ไปขโมยของได้ง่ายๆ
“ผู้ใด?”
ขณะที่จินเฟยเหยานึกว่าภายในห้องโถงหลักไม่มีใคร เสียงเกียจคร้านก็ลอยมาจากด้านหลังเสาขนาดใหญ่ต้นหนึ่งตรงมุมห้อง นางเดินไปที่เสาต้นนั้น ก็เห็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมผมหงอกขาวคนหนึ่งนอนอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างอยางเกียจคร้าน
“อา! ศิษย์จินเฟยเหยารบกวนผู้อาวุโสพักผ่อนแล้ว ผู้อาวุโสอย่าได้ถือโทษเลย” คิดไม่ถึงว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวม นี่ทำให้จินเฟยเหยาตกใจรีบประสานมือคารวะเขา
“ข้าได้ยินแล้ว บอกชื่อถ้ำเซียนมา จากนั้นเจ้าลงไปหาถ้ำเซียนอาศัยอยู่เองก็พอ จำไว้ ต้องแขวนชื่อถ้ำเซียนไว้ด้านนอก คนอื่นๆ จะได้หาพบ” ขนาดพลิกตัวชายชรายังคร้านจะกระทำก็ไล่จินเฟยเหยาออกไป
จินเฟยเหยายืนอยู่นอกห้องโถงหลักด้วยความรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง แค่นี้ก็ถูกไล่ออกมาแล้ว? เป็นผู้บ
