รับรู้หลอมก่อนจึงสามารถใช้งานได้ ดังนั้นนางจึงใช้การรับรู้ของตนเองขจัดการรับรู้ในร่มดอกไม้
ลบการรับรู้ทิ้ง นางจึงเพิ่มการรับรู้ของตนเองลงไปอย่างราบรื่น จากนั้นโยนร่มคันน้อยขึ้นกลางอากาศ พลังวิญญาณไหลทะลักเข้าไป ร่มดอกไม้ที่บินไปกลางอากาศกางออกเอง มีม่านแสงกางออกมาจากในร่ม รู้สึกอบอุ่นและปราศจากอันตราย ที่แท้เป็นของวิเศษใช้ป้องกัน
เก็บร่มดอกไม้กลับมา จินเฟยเหยาถือเล่นอยู่ในมือ คิดจะหาเวลาหลอมสร้างร่มดอกไม้ขึ้นใหม่ ลบลายดอกไม้ด้านบนทิ้งไป ไม่เช่นนั้นถ้าถูกคนคุ้นเคยของร่มคันนี้เห็น แล้วใส่ร้ายตนเองว่าสังหารคนคงไม่คุ้ม
เก็บร่มดอกไม้ บนโต๊ะเล็กเหลือของวิเศษชั้นล่างชิ้นสุดท้าย ผ้าเช็ดหน้าปักสีสันสดใสขนาดกว้างสองฝ่ามือผืนหนึ่ง คงไม่ใช่อาวุธป้องกันอีกนะ นางฝืนใจหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ขึ้น ลบการรับรู้ด้านใน จากนั้นถ่ายเทพลังวิญญาณเข้าไป
ผ้าเช็ดหน้าปักสีสันสดใสได้รับพลังวิญญาณเริ่มพองขึ้นอย่างรวดเร็วจนมีขนาดยาวหกฉื่อกว้างสี่ฉื่อจึงหยุดลง จากนั้นก็ลอยอยู่กลางอากาศ
“นี่คือ…พรมบินในของวิเศษบินได้?” จินเฟยเหยามองมันขยายขนาด ใช้มือลูบไล้อย่างตื่นเต้นยินดี พรมบินได้มีความอ่อนนุ่มพอเหมาะ คาดว่าขึ้นนั่งแล้วคงจะสบายมากทีเดียว
ยิ่งมองดูก็ยิ่งชื่นชอบ นางอยากจะลองบินดูสักรอบทันที พลันนึกถึงกฎห้ามบินกลางอากาศในเมืองลั่วเซียน แต่พอคิดดูอีกที ถ้าบินไม่ได้ คนที่อาศัยอยู่บนเกาะลอยได้จะกลับไปอย่างไร หันหน้าไปมอ
