งทางเกาะลอยได้เห็นมีผู้บำเพ็ญเซียนกำลังบินเข้าออกชัดๆ
นึกถึงตอนศิษย์ทำธุระมอบป้ายคำสั่งของเกาะทองคำให้ตนเองก็ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้ หรือว่าพกป้ายนี้ก็ไม่ต้องสนใจกฎข้อห้ามของเมืองลั่วเซียนสามารถบินไปมาอย่างอิสระได้?
คิดมากไปจะมีประโยชน์อะไร ลองบินดูสักรอบ จินเฟยเหยาไม่สนใจจะอาบน้ำพันแผลเตรียมกระโดดขึ้นพรมบิน ด้านหลังมีเสียงดังอ๊บ พั่งจื่อพลันแทรกเข้ามาใช้ขาผลักจินเฟยเหยาออกพุ่งร่างขึ้นไปบนพรมบิน บนร่างมันมีน้ำหยดติ๋งๆ ท่าทางรีบออกมาจากในน้ำยังไม่ทันได้เช็ดตัว ดูเหมือนพั่งจื่อจะชอบพรมบินได้ผืนนี้มาก กลิ้งไปกลิ้งมาบนพรมอย่างเสียกิริยา ไม่สนใจจินเฟยเหยาที่มีโทสะแทบตายทางด้านข้างเลยสักนิด
มันย่อมปีติยินดี ถ้ามีของวิเศษบินได้ก็ไม่ต้องเดินแล้ว ทั้งยังสามารถนอนบนพรมบินได้ทุกเมื่อ อยากไปที่ใดก็ได้ไป ในที่สุดขากบก็ได้รับการปลดปล่อย
“ถอยไปหน่อย เจ้ามีความสามารถทำให้มันบินขึ้นได้หรือ?” จินเฟยเหยานั่งบนพรมบินได้อย่างเดือดดาล ผลักพั่งจื่อไปด้านข้าง พั่งจื่อขยับไปด้านข้างอย่างไม่ยินยอม นั่งอยู่ด้านหลังนางยื่นขากบไปเปรียบเทียบกับนิ้วเล็กๆ ของนาง
จินเฟยเหยาไม่เห็นการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของพั่งจื่อทางด้านหลัง นั่งขัดสมาธิบนพรมคิดจะพาพั่งจื่อออกบินรอบหนึ่ง ขณะกำลังจะออกตัวอย่างตื่นเต้นก็เห็นมือของต้านิวถือผ้าขนหนูเช็ดบนตัวให้พั่งจื่อ มองพวกนางอย่างโง่งม ดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉาและวาดหวัง
“ขอโทษที ข้าลืม
