มบินได้พลางหัวเราะฮาๆ เสียงดังเหมือนเด็กๆ นางไม่ได้ใช้ม่านแสง ปล่อยให้ลมพัดต้องร่าง ยื่นมือทั้งสองข้างออกมาร่อนรับลมอย่างยินดี
พั่งจื่อนอนอยู่ด้านหลังนาง บนหัวเต็มไปด้วยรอยปูด ดูเหมือนสลบไป ส่วนต้านิวนั่งเงียบกริบอยู่ด้านข้าง กำลังถือโจ๊กดอกกุ้ยชามหนึ่งป้อนโจ๊กถึงปากให้พั่งจื่อที่สลบไปทีละช้อน โชคดีที่ปากของพั่งจื่อมีขนาดใหญ่ โจ๊กดอกกุ้ยจึงไหลลงไปตามร่องและอยู่ในปากทั้งหมด
หลังจากอัดพั่งจื่อจนสลบ จินเฟยเหยาก็เลื่อนการทดสอบของวิเศษบินได้ ไปอาบน้ำชำระกายให้สะอาดก่อน จากนั้นทายาขี้ผึ้งแล้วพันแผล จึงเปลี่ยนชุด ส่งยันต์ถ่ายทอดเสียงถึงหวาซีบอกเขาว่านางจะย้ายไปอยู่บนเกาะทองคำ หลังเลือกที่อยู่อาศัยแล้วค่อยบอกเขา ไม่เช่นนั้นยันต์ถ่ายทอดเสียงจะส่งผิดที่
เก็บสิ่งของของตนเองลงในกระเป๋าเก็บของ หลังจากแน่ใจว่าไม่มีอะไรหลุดรอดสายตา จินเฟยเหยาจึงพากบโง่งมสองตัวบินไปที่เกาะทองคำ แต่นางไม่ได้บินตรงไปที่เกาะทองคำทว่าบินเหนือเมืองลั่วเซียนสองรอบแล้วจึงบินไปเยี่ยมชมเหนือเกาะลอยได้แต่ละเกาะอย่างสำราญใจ เดิมทีก่อนหน้านี้ยังแสร้งทำท่าทางจริงจังนั่งขัดสมาธิบนพรมบิน ต่อมาก็เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงนอนอยู่บนพรมบินชี้ด้านล่างบอกกับต้านิวไม่หยุด
“ต้านิวเจ้าดูสิ น้ำในทะเลสาบของหอจิ้งฮวาสามารถใช้เป็นกระจกได้จริงๆ”
“หอชิงซวี! เหตุใดจึงบินมาถึงที่นี่ได้ รีบเลี้ยวเร็วเข้าเลี้ยว”
“ต้านิว เจ้าทัดดอกไม้ดอกนี้ไว้ เด็กผู้ห
