ญิงต้องแต่งตัวหน่อย ตอนนี้เจ้าสวยขึ้นแล้ว” ตอนผ่านเกาะชีจ้ง ท่ามกลางดอกไม้ป่าที่ล่องลอยทั่วท้องนภา นางรับดอกไม้สดสีแดงดอกหนึ่งไว้แล้วใช้พลังวิญญาณแปะติดบนหัวต้านิว
สุดท้ายหลังจากผ่านข้างเกาะลอยได้ที่มียอดเขาอันงดงามลูกนั้น ก็บินไปยังเกาะทองคำของสำนักเฉวียนเซียนทันทีอย่างวาดหวังนิดๆ และรู้สึกช่วยไม่ได้อยู่บ้าง
มองดูใกล้ๆ แตกต่างกับการมองดูไกลๆ จริงๆ ตอนนั้นเงยหน้าขึ้นมองดูเกาะทองคำจากบนพื้นดิน เปล่งแสงสีทองระยิบระยับ นอกจากอาคารอันหรูหราโอ่อ่าเหล่านั้นก็มองไม่เห็นสิ่งอื่น ทว่าสิ่งที่ได้เห็นตอนยืนอยู่เหนือเกาะทองคำใกล้ๆ ในยามนี้ไม่เหมือนกับมองจากบนพื้นดิน
จินเฟยเหยาตกตะลึงอ้าปากค้างจนกรามล่างแทบร่วงพื้น นี่คือสถานที่ใด อาคารสีทองมลังเมลืองเพียงยึดครองพื้นที่หนึ่งในสิบส่วนขอเกาะลอยได้ พูดอีกอย่างหนึ่งคือ ตึกสีทองระยิบระยับเหล่านั้นแค่ตกแต่งรอบเกาะลอยได้ ส่วนตรงกลางกลับเป็นหลุมขนาดใหญ่เว้าลึกลงไป
ประมาณด้วยสายตา หลุมนี้เกือบจะขุดทะลุเกาะทองคำแล้ว อีกทั้งบนกำแพงสี่ด้านของหลุมใหญ่มีถ้ำมากมาย รอบด้านไม่มีแม้แต่บันไดขึ้นลง ทั้งหมดอาศัยของวิเศษเข้าออก ตรงปากถ้ำจำนวนไม่น้อยมีแท่นราบมากมาย ให้ผู้บำเพ็ญเซียนสะดวกในการร่อนลง ถึงกับมีคนติดตุ้ยเหลียน[1]สีแดงไว้สองฟากของปากถ้ำ
“นี่ นี่มันภายนอกดูดีแต่ภายในย่ำแย่ ด้านในกับด้านนอกราวกับคนละโลก จะลดความยุ่งยากมากเกินไปแล้วขุดถ้ำให้คนอยู่โดยตรง” ก่อนม
