ัน ไม่ใช่กระทำเรื่องที่ไม่อาจเปิดเผย บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องในหอชิงซวีต่างโล่งอก ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่มุงดูอยู่รอบด้านก็โล่งอกเช่นเดียวกัน
ต้องโทษพวกเขาว่าจินตนาการบรรเจิดเกินไป ตอนพวกเขาสองคนปรากฏตัวก็ได้รับบาดเจ็บทั่วร่างอยู่นานแล้ว ดวงตาของคนเหล่านี้จับจ้องแค่สิ่งที่อ่อนไหว ทว่ากลับมองข้ามสิ่งที่มองเห็นได้ง่ายและชัดเจนไป ในความเห็นของพวกเขา ไป๋เจี่ยนจู๋ถูกสตรีกดทับไว้น่าสนใจกว่าเรื่องอื่นๆ
เหล่าผู้บำเพ็ญเซียนของหอชิงซวีมองพินิจจินเฟยเหยา ถึงแม้ท่าทางไม่เหมือนคนชั่วร้าย ทว่าสามารถต่อสู้กับศิษย์น้องไป๋จนกลายเป็นแบบนี้ได้ ต้องไม่ใช่คนดีแน่ ศัตรูของศิษย์น้องไป๋ก็คือศัตรูของหอชิงซวี พอนึกถึงตรงนี้ คนของหอชิงซวีจึงมีไอสังหารผุดขึ้น คิดจะฟาดจินเฟยเหยาให้ตายคาที่ทันที
จินเฟยเหยาดูออกว่าตนเองอยู่ที่ใดนานแล้ว พอรับรู้ได้ถึงความเป็นอริของหอชิงซวี จึงรีบพ่นโลหิตเต็มปากออกแล้วร้องตะโกน “ข้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนของสำนักเฉวียนเซียน พวกเจ้าคิดจะทำอะไร?”
“สำนักเฉวียนเซียน?” ผู้บำเพ็ญเซียนของหอชิงซวีตะลึงงัน เหตุใดศิษย์น้องไป๋จึงสู้กับคนของสำนักเฉวียนเซียนจนกลายเป็นเช่นนี้ได้ ทุกคนล้วนเป็นองค์กรเดียวกัน ถือเป็นครอบครัวเดียวกัน หรือว่านี่คือน้ำไหลเข้าท่วมศาลเจ้าราชันย์มังกร[1]ที่เล่าขานกันมา?
คนของหอชิงซวีเบนสายตาไปมองไป๋เจี่ยนจู๋ คิดจะทำความเข้าใจสาเหตุของเรื่องนี้จากเขาให้ชัดเจน ทว่าไป๋เจี่ยนจู๋กลั
