ทั้งสองคนต่อสู้พัวพันกันอยู่นานยังไม่รู้แพ้ชนะ ทว่าหมื่นป่าไผ่และไฟนรกที่กลายร่างเป็นมหาสมุทร ต่อสู้เสมอกันจบลงด้วยการดับสูญไปพร้อมกัน
ยามนี้เสื้อผ้าของคนทั้งสองขาดรุ่งริ่ง จินเฟยเหยามีคราบเลือดทั่วร่างราวกับถูกจับด้วยแหจับปลา ริมฝีปากของไป๋เจี่ยนจู๋บวม เบ้าตาเขียวช้ำ ตรงที่มองไม่เห็นใต้เสื้อผ้ายิ่งเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียว
ตอนนี้พวกเขาสองคนล้มลงบนไหล่เขา สู้กันอย่างไม่ยอมแพ้
ไป๋เจี่ยนจู๋นอนอยู่บนพื้น สองมือกุมด้ามกระบี่หมื่นลูกข่างแน่นถ่ายเทพลังวิญญาณเฮือกสุดท้ายลงในนั้นทั้งหมด แสงสีเขียวของตัวกระบี่เสียดแทงนัยน์ตาฟันลงบนคอของจินเฟยเหยาอย่างช้าๆ พอกระบี่ที่พกพาพลังวิญญาณเต็มเปี่ยมฟันลงไป ต่อให้ผิวหนังของจินเฟยเหยาหนาก็ต้องตายสถานเดียว
ส่วนจินเฟยเหยาที่คร่อมอยู่บนร่างเขาใช้สองมือจับตัวกระบี่ของกระบี่หมื่นลูกข่างแน่นกดคมกระบี่ลงบนคอของไป๋เจี่ยนจู๋อย่างสุดแรง ทั้งสองคนผลักคมกระบี่ไปมาคุมเชิงกันอยู่เช่นนี้
ยามนี้กระบี่หมื่นลูกข่างถูกพลังวิญญาณเฮือกสุดท้ายของไป๋เจี่ยนจู๋กรอกจนเต็ม กระบี่ไผ่เปลี่ยนเป็นคมกล้าสุดเปรียบปาน เนื่องจากจินเฟยเหยาจับคมกระบี่อยู่ตลอดเวลาดังนั้นคมกระบี่จึงบาดลึกลงบนมือทั้งสองข้างของนาง นางกัดฟันไม่สนใจคมกระบี่ที่เฉือนเข้าเนื้อพยายามกดกระบี่หมื่นลูกข่างลงไปอย่างสุดกำลัง ทว่าโลหิตสดกลับไหลมาตามกระบี่หมื่นลูกข่างหยดลงบนร่างของไป๋เจี่ยนจู๋
“เจ้าอย่าดิ้นรนเลย รับความต
