ากระแทกหลังจินเฟยเหยาอย่างแรง กลับรู้สึกเหมือนกระแทกเข้ากับแผ่นเหล็ก
เขากระแทกแผ่นเหล็กแต่เนื่องจากจินเฟยเหยาไม่มีพลังปกป้องร่างอวัยวะภายในจึงได้รับความกระทบกระเทือน เจ็บจนนางต้องแยกเขี้ยวร้องลั่น นางพลันอ้าปากเผยให้เห็นฟันขาวแน่นขนัดกัดลงไปตรงไหล่ของไป๋เจี่ยนจู๋
“อ๊า! เจ้าเดรัจฉาน วันนี้ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้” ไป๋เจี่ยนจู๋เจ็บจนร้องด่าทอลั่นพลันเข้าใจเรื่องหนึ่งอย่างลึกซึ้ง ที่แท้พอสตรีบันดาลโทสะก็สามารถทำได้ทุกเรื่อง
ในขณะนี้เองบนร่างของคนทั้งสองพลันสว่างวาบ แสงสองสายยิงมาจากท้องนภากระทบลงบนร่างพวกเขา เพียงพริบตาบนไหล่เขาว่างเปล่าไร้สิ่งใด ไกลออกไปมีลำแสงแต่ละสายยิงลงมา ถึงเวลาปิดดินแดนลึกลับลั่วเซียนแล้ว
บนแท่นมองฟ้าในเมืองลั่วเซียนมีผู้คนแน่นขนัด ผู้อาวุโสของแต่ละสำนักกำลังรอศิษย์ของตนถูกส่งตัวออกมา ตามธรรมเนียมปฏิบัติในอดีต ไม่ว่าตอนส่งตัวเข้าไปจะเป็นสถานที่ใดสถานที่ที่ออกมาล้วนเป็นบนแท่นมองฟ้า
มองหินผลึกขนาดยักษ์แปดก้อนนอกดินแดนลึกลับลั่วเซียนส่งเสียงดังวิ้งๆ ทุกคนต่างพร้อมใจกันมองไปบนเวทีว่างเปล่ากลางแท่นมองฟ้า สายตาเต็มไปด้วยความวาดหวัง หญ้าวิญญาณด้านในส่วนมากใช้หลอมยาสร้างฐาน ถ้าเก็บเกี่ยวได้ไม่เลวก็จะสามารถหลอมยาได้หลายเตา
แสงสีขาวสายแรกกระทบลงบนแท่นมองฟ้า มีผู้บำเพ็ญเซียนที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำปรากฏขึ้น เขามองกลุ่มคนรอบด้านแล้วระบายลมหายใจโล่งอก เห็นสำนักของตนเองเบียดอยู่ด้านห
