ู้บำเพ็ญเซียนสองคนหลังจากใช้เวทมนตร์ปะทะกันแล้วถูกดีดกระเด็นออกมาพอดี จึงหยุดมือเอ่ยตอบคนที่อยู่กลางอากาศว่า “สหายเซียนไป๋ เมื่อครู่นี้ มีสตรีผู้หนึ่งวิ่งมาลับๆ ล่อๆ หลังจากปล้นชิงกระเป๋าเก็บของไปหลายใบก็วิ่งหนีไปทางด้านนั้น”
“ขอบคุณ แต่ละท่านแบ่งสัตว์น้ำขุ่นอย่างยุติธรรมจะดีกว่า ต่อสู้จนกลายเป็นเช่นนี้ก็ไร้ความหมาย” ไป๋เจี่ยนจู๋ทิ้งคำพูดนี้ไว้แล้วรีบไล่ตามไปยังทิศทางที่คนผู้นี้ชี้บอก
คนทั้งสองได้ยินคำพูดของไป๋เจี่ยนจู๋ก็ลังเลเล็กน้อย แล้วหยิบของวิเศษขึ้นสู้กันต่อ สู้จนถึงขั้นนี้ ตายไปแล้วสามคน ถ้าหยุดกลางคันคนทั้งสามมิตายเปล่าหรือ
ยี่สิบกว่าวันนี้ไป๋เจี่ยนจู๋ไม่ว่างเลยค้นหาที่อยู่ของจินเฟยเหยาไปทั่ว ทั้งยังทำความดีผดุงคุณธรรมอย่างกล้าหาญ ช่วยเหลือผู้ถูกรังแกจำนวนไม่น้อย ทว่ายี่สิบกว่าวันที่ผ่านมากลับไม่มีข่าวคราวใดๆ เลย เขาไม่ท้อถอยยังยืนหยัดค้นหาจินเฟยเหยาอย่างแน่วแน่ดังเดิม
จนกระทั่งหลายวันนี้เขาจึงได้ข่าว มีสถานที่หลายแห่งปรากฏสตรีที่ฉวยโอกาสขโมยของผู้อื่น ถึงแม้แต่ละครั้งรูปโฉมของสตรีที่สอบถามได้ความมาจะไม่เหมือนกัน มีสาวน้อย มีสตรีแต่งงานแล้ว บ้างบริสุทธิ์สะอาด บ้างยั่วยวนกวนสวาท ทว่าเขาไม่ต้องคิดก็รู้จินเฟยเหยาต้องเป็นคนลงมือแน่
จินเฟยเหยาเองก็คาดเดาได้ว่าไป๋เจี่ยนจู๋ผู้ยึดมั่นยังกำลังตามหาตนเองอยู่แน่ ขอเพียงแย่งชิงสิ่งของได้หลังจากวิ่งไปได้ไม่ไกลก็จะเปลี่ยนทิศทาง อย่างน้อย
