กอย่างโดดเด่น ไม่รู้ว่าปกปิดหรือฝีมือของเขาไม่ร้ายกาจเท่าใด
ในเมื่อศิษย์พี่ที่เป็นผู้นำพูดแบบนี้ ศิษย์ที่เหลือมองหน้ากันแล้วไม่เอ่ยอะไรอีก อย่างไรเสียมีสยงเทียนคุนอยู่ พวกเขารู้สึกว่ามีอันตรายมากกว่า ไม่เพียงกังวลว่าจะมีศัตรูปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ยังต้องกังวลเรื่องนิสัยประหลาดของเขาอีก
ในดินแดนลึกลับเมืองลั่วเซียนกว้างใหญ่ยิ่ง จินเฟยเหยาและสยงเทียนคุนยืนอยู่บนกระบี่เวท บินข้ามทะเลสาบ ป่า และผู้บำเพ็ญเซียนที่ปรากฏตัวขึ้นเป็นครั้งคราวด้านล่างไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนไม่ได้คิดจะหยุดพัก ผู้บำเพ็ญเซียนด้านล่างเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองแล้วก็ไม่สนใจพวกเขาอีก
“พี่สยง พวกเราจะไปที่ใด?” จินเฟยเหยายืนอยู่บนกระบี่เวทอย่างเบื่อหน่าย นึกว่าสยงเทียนคุนรู้ว่าต้องไปที่ใด หลายร้อยปีมานี้ดินแดนลึกลับลั่วเซียนมีผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนนับไม่ถ้วนเหยียบย่างเข้ามา โดยพื้นฐานแล้วไม่มีสถานที่ใดที่ไม่มีคนรู้จัก ผู้บำเพ็ญเซียนที่มีการเตรียมตัวมาล้วนพกพาแผนที่
“ไม่รู้ ไปพลางคิดอ่านพลาง อย่างไรเสียก็หาสถานที่ที่ไม่มีคน”
ได้ยินสยงเทียนคุนตอบอย่างไม่ลังเล จินเฟยเหยาก็ตกตะลึง พอดีเห็นด้านล่างมีสัตว์เขานิลขั้นสามตัวหนึ่งกำลังดื่มน้ำอยู่ข้างสระเล็กๆ ร่างกายขนาดยักษ์สีดำมะเมื่อม เขาขนาดใหญ่สีดำเป็นประกาย เขาของเจ้านี่เป็นของดี นางรีบฉุดดึงสยงเทียนคุน ชี้ไปที่เบื้องล่างแล้วเอ่ยว่า “พี่สยง ตรงนั้นมีสัตว์เขานิลตัวหนึ่ง พวกเ
