ราลงไปล่ามันเถอะ”
“ไม่ไป” สยงเทียนคุนแม้แต่มองยังไม่มอง ก็บินผ่านเหนือสัตว์เขานิลไป
“หา?” จินเฟยเหยามองเขาอย่างไม่เข้าใจ “เหตุใดจึงไม่ไป เขาของสัตว์เขานิลสามารถนำมาหลอมสร้างอาวุธได้ ข้าอยากเรียนหลอมอาวุธพอดี เจ้ามาที่นี่ก็เพื่อสัตว์ปิศาจและหญ้าวิญญาณของที่นี่มิใช่หรือ เหตุใดเห็นแล้วจึงไม่ต้องการ”
สยงเทียนคุนยิ้มแล้วเอ่ย “ถ้าเจ้าอยากเรียนหลอมอาวุธ ข้าสอนเจ้าก็พอ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องวัตถุดิบ ข้าจะหามาให้เจ้า ขอเพียงเจ้าติดตามข้าไปก็พอ”
“ติดตามเจ้า?”
“ใช่ ครั้งนี้ข้าจะไม่ไปอีกแล้ว ข้าจะหาถ้ำแห่งหนึ่งใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตลอดไป อีกหนึ่งเดือนให้หลังดินแดนลึกลับลั่วเซียนจึงส่งพวกเรากลับไปได้ ดังนั้นในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ ข้าจะหาสถานที่ปลอดภัยแห่งหนึ่งที่พวกเราสามารถรอจนดินแดนลึกลับลั่วเซียนเปิดออกได้ พวกเราไม่ได้พบกันหลายปี ข้าอยากรู้ว่าหลายปีมานี้เจ้าใช้ชีวิตอย่างไร อีกสักครู่เล่าให้ข้าฟังนะได้หรือไม่?” สยงเทียนคุนแย้มยิ้มอธิบาย ราวกับทั้งสองคนตกลงกันไว้นานแล้ว
จินเฟยเหยาได้ยินคำพูดเหนือความคาดหมายของเขา จึงตอบอย่างตะกุกตะกัก “ข้าเคยบอกตอนไหนว่าจะใช้ชีวิตอยู่กับเจ้า? พวกเราเป็นสหายกันนะ คำพูดของเจ้าฟังแล้วไม่ค่อยถูกต้องเท่าใด เข้าใจผิดไปหรือไม่?”
“เข้าใจผิด?” สยงเทียนคุนมองนางอย่างตกตะลึง ใบหน้าแสดงความประหลาดใจ “เฟยเหยา หรือว่าเจ้าไม่ยอมอยู่กับข้า? ข้าสามารถปกป้องเจ้าไม่ให้รับบาดเจ็บ เ
