จ้าดูผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านี้สิ ถ้าเกิดทำร้ายเจ้าแล้วจะทำอย่างไร ข้าคิดดีแล้ว เพื่อปกป้องเจ้าข้าจะไม่ยอมให้เจ้าไปจากข้าแม้ครึ่งก้าว เจ้าอยากฝึกบำเพ็ญข้าจะหายามาให้ เจ้าอยากได้ของวิเศษข้าก็จะหลอมให้ เจ้าอยากได้อะไรข้าก็จะมอบให้เจ้า”
ความรู้สึกนี้เหตุใดจึงคุ้นเคยนัก จินเฟยเหยารู้สึกแปลกๆ พอครุ่นคิดดูอย่างละเอียด นี่คือเรื่องที่สยงเทียนคุนร่ำไห้ร้องทุกข์กับตนเองในตอนนั้นมิใช่หรือ? เหตุใดเพิ่งผ่านไปไม่กี่ปีปี เจ้าหมอนี่จึงเลียนแบบจนกลายเป็นเช่นนี้ คิดจะขังตนเองไว้เลี้ยงดูเล่น
จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “พี่สยง ความหวังดีของเจ้าข้าขอรับด้วยใจ ข้าชอบชีวิตที่อิสรเสรี ถ้าเจ้ายินยอม เจ้าก็มาฝึกบำเพ็ญกับข้าและไปฆ่าสัตว์ปิศาจด้วยกันได้ ทว่าเจ้าอย่าได้คิดจะใช้ข้ออ้างว่าทำเพื่อข้าจำกัดความเคลื่อนไหวของข้า”
“ข้ายินยอมฝึกบำเพ็ญด้วยกันกับเจ้าแน่นอน แต่ต่อไปเรื่องทุกอย่างเจ้าต้องฟังข้า ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก ทั้งหมดนี้ข้าทำเพื่อเจ้า” สยงเทียนคุนยิ้มอย่างเจิดจรัส ดูเหมือนอารมณ์ดียิ่ง
“สยงเทียนคุน เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่? พวกเราเป็นสหายกัน ข้าไม่ใช่สัตว์ภูติที่บ้านเจ้าเลี้ยงไว้” จินเฟยเหยาเบิกตาโตมองดูเขา รู้สึกว่าพูดดีๆ กับเขาไปก็ไม่มีประโยชน์ น้ำเสียงจึงแข็งขึ้น
เห็นจินเฟยเหยาไม่ยินยอม ใบหน้าสยงเทียนคุนก็เย็นชา ไอหนาวเหน็บถ่ายทอดออกมา เขาถึงกับใช้พลังกดดันกับจินเฟยเหยา เขามองจินเฟยเหย
