ส่องแสงกระพริบอย่างที่คาดไว้ เห็นได้ชัดว่าวาดสำเร็จ คิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นขยะใบหนึ่ง ขนาดพลังวิญญาณก็ถ่ายเทไม่สำเร็จ ล้มเหลวถึงขีดสุด
นางคิดเตรียมไว้แต่แรก โยนยันต์ขยะใบนี้ทิ้งไปแล้วหยิบกระดาษยันต์หยาบๆ ใบใหม่ขึ้นมา จุ่มหมึกยันต์แล้ววาดอีกครั้ง ไม่รู้ว่าหมึกยันต์สีน้ำตาลผสมกับผงแร่อะไร วาดลวดลายแต่ละเส้นลงบนกระดาษยันต์หยาบๆ
เสียงดัง “ตูม” พลันมีควันสีดำกลุ่มหนึ่งส่งออกมาจากกระดาษยันต์ ทำให้ใบหน้าจินเฟยเหยาดำมิดหมี ครั้งนี้ถ่ายเทพลังวิญญาณสำเร็จ เพียงแต่ยันต์รับพลังวิญญาณไม่ไหว เพิ่งวาดยันต์ไปได้ครึ่งเดียวก็ระเบิดก่อน
จินเฟยเหยาใช้มือปาดเช็ดใบหน้า โยนยันต์ในมือทิ้งอย่างไม่ยินยอม นางไม่เชื่อว่าตนเองจะไม่สามารถวาดยันต์ใบหนึ่งออกมาได้ นางปิดประตูไม่รับแขกจมอยู่ในโลกแห่งยันต์ไม่ถามไถ่เรื่องราวภายนอก
นางไม่รู้ว่าผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณของสำนักเฉวียนเซียนแต่ละวันล้วนตกอยู่ในความหวาดกลัวตามการต่อสู้ตัดสินเป็นตายที่ยิ่งมายิ่งรุนแรงขึ้น ผู้บำเพ็ญเซียนเดนตายที่อาศัยอาชีพนี้หากินโดยเฉพาะ วิธีการยิ่งมายิ่งอำมหิต พวกเขาละทิ้งวิธีการสง่างามไปนานแล้ว ลงมืออย่างรวบรัด การโจมตีแต่ละครั้งล้วนมุ่งเอาชีวิต ทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนของสำนักเฉวียนเซียนที่ไม่ยอมขึ้นเวที ยังไม่ได้ประลองก็ขลาดเขลา ร่วงหล่นราวกับใบไม้ร่วงกลางสายลมสารทไปจำนวนไม่น้อย ทำให้เกิดความอกสั่นขวัญแขวนในสำนักเฉวียนเซียน
ผู้บำเพ็ญเซียนจำนว
