ษที่อ้อนวอนขอให้ละเว้นชีวิต”
ฆ่า พวกเราอยากเห็นเลือด อยากเห็นการฆ่า”
“ฆ่าเขาเสียๆๆ”
การวิงวอนของเขาทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนบนหอชมการประลองไม่พอใจ คนจำนวนมากยืดกายโผล่มาครึ่งท่อน ตะโกนด่าทออย่างสุดกำลัง จินเฟยเหยายืนสีหน้าไร้ความรู้สึกอยู่บนเวที ไอสังหารที่แผ่ออกมาจากเรือนร่างสูงใหญ่ยิ่งมายิ่งแรงกล้า
“ปล่อยข้าไปเถอะ ต่อไปข้าจะไม่มาแล้ว ขอร้องล่ะ” บุรุษผู้นั้นวิงวอนอย่างสุดชีวิต ท่าทางน่าสงสารอย่างยิ่ง
จินเฟยเหยาต่อสู้ตัดสินเป็นตาย ตอนแรกเริ่มเจ้าหมอนี่ยังคุยโวอย่างไม่ละอายจะทุบตีให้ถึงตายจึงหยุด เรื่องที่คนขี้ขลาดทำเช่นยอมแพ้หรือขอร้องเขาจะไม่ทำเด็ดขาด ตอนนี้กลับตรงกันข้ามเขาเริ่มวิงวอนขอร้อง จินเฟยเหยายืนอยู่อย่างลำบากใจ คนแบบนี้ฆ่าไปก็ไม่สนุก
“เจ้าเศษสวะ ตอนอยู่ที่หอเซียนงามเจ้าบอกว่าจะช่วยซื้อชุดเส่าเสียอีให้ข้า ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น เจ้าคนไร้ประโยชน์ต่อไปไม่ต้องมาหาข้าอีกนะ ข้ารู้สึกขายหน้า” บนหอน้อยข้างเวที มีผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสวมชุดสวยหยาดเยิ้มนางหนึ่งชี้ผู้บำเพ็ญเซียนบนเวทีอย่างหยิ่งผยองด่าทอเป็นชุด
ด่าจบก็ขยี้เท้าเอ่ยอย่างจงเกลียดจงชัง “เหตุใดเจ้าต้องยอมแพ้ด้วย ถ้าเจ้าตายเสียทรัพย์สมบัติในตัวของเจ้ายังตกเป็นของข้าได้ ตอนนี้พอเจ้ายอมแพ้ชุดเส่าเสียอีของข้าก็หมดกัน แม้แต่มรดกก็ไม่ได้ ข้าไม่ได้อยู่กับเจ้าหลายเดือนเปล่าๆ นะ”
บุรุษที่ตอนแรกคุกเข่าขอร้องอยู่บนพื้น หลังจากได้ยินสตรีของหอเซ
