ะเลี้ยงวิญญาณ มีแต่ไปไม่มีกลับ เจ้าคิดดูให้ดี” อู๋เฮ่าคงมองคนทั้งสองอย่างรำคาญใจ โวยวายอะไรกัน ขอเพียงมีข้าอยู่ เรื่องภายในกลุ่มนี้ข้าเป็นคนตัดสินใจ
จินเฟยเหยารู้ดี ว่าบนเนินลาดเอียงไม่มีสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ ย่อมต้องเงยหน้ารับปากอย่างเย่อหยิ่ง “ต่อให้ข้ากลายเป็นอาหารสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณก็ไม่อยากทำงานร่วมกับคนแบบนี้ อยู่กับเขาต้องอายุสั้นแน่”
“หึๆๆ…” ซานเชียนจื่อหัวเราะขึ้นมาอย่างชั่วร้าย
“ก็ได้ ไม่อยากอยู่ด้วยกันก็ไม่ต้องอยู่ พวกเจ้าแยกย้ายกันไปหาสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ ก่อเรื่องให้ข้าน้อยๆ หน่อย” อู๋เฮ่าคงอารมณ์ไม่ดี ตะคอกใส่ทั้งสองคน
ซานเชียนจื่อยังคงยิ้มอย่างลึกลับดังเดิม มองพินิจจินเฟยเหยาและอู๋เฮ่าคงที่มีโทสะอยู่เต็มเปี่ยมแต่ยังไม่ได้ระบายด้วยสายตาชั่วร้าย
“แยกย้ายกันทำตามแผนการ” อู๋เฮ่าคงออกคำสั่ง ทุกคนแยกย้ายกันหายไปในพุ่มไม้อย่างรวดเร็ว
จินเฟยเหยาเดินอยู่ในพุ่มไม้คนเดียวอย่างเบื่อหน่าย อีกทั้งรอบด้านก็ไม่มีสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ แค่ฆ่าเวลารอจนเกือบจะได้เวลา ทุกคนน่าจะกลับกันได้แล้ว ไม่รู้ว่าถ้าหาสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณไม่พบจะถือว่าภารกิจสำเร็จหรือไม่ ถ้าถือว่าไม่สำเร็จ ต้องทำภารกิจบังคับเพิ่มอีกครั้ง เรื่องนี้ต้องทำเป็นเวลานานเท่าใด นางยังอยากปิดด่านกักตนอยู่นะ
นางเดินไปพลางครุ่นคิด เดินในพุ่มไม้ยิ่งเดินก็ยิ่งไกล เดินไปทั่วอย่างไร้จุดหมาย เดินเหม่อลอยแบบนี้มาหลายชั่วยาม นางไม่
