รู้ว่าตนเองเดินมาถึงที่ไหน เบื้องหน้าพอดีมีลำธารเล็กๆ สายหนึ่ง นางนั่งลงข้างลำธาร เตรียมกินอาหารและพักผ่อนสักครู่
ทันใดนั้น ในพุ่มไม้ที่อยู่ห่างไกลพลันมีเสียงดังมา มีคนเดินออกมาจากพุ่มไม้ จินเฟยเหยาอดขมวดคิ้วไม่ได้ มองซานเขียนจื่อที่เดินออกมาจากพุ่มไม้อย่างไม่เข้าใจ
“หึๆๆ สหายเซียนจิน ช่างบังเอิญจริงๆ” ซานเชียนจื่อเอ่ยแบบหนังยิ้มเนื้อไม่ยิ้ม[1]
จินเฟยเหยาถือหินกรวดแม่น้ำเล่นอยู่ในมือ เอ่ยถามซานเชียนจื่ออย่างสงสัย “เหตุใดสหายเซียนซานจึงเดินมาทางด้านนี้ได้ ข้าจำได้ว่าพวกเราสองคนเดินไปคนละทาง หรือว่าสหายเซียนซานสะกดรอยตามข้ามา?”
“ในเมืองลั่วเซียนมีใครไม่รู้บ้างว่า คนสองคนที่มีค่าหัวมากที่สุดในคำสั่งล่าสังหาร นอกจากคนหนึ่งที่สำนักชิงซวีต้องการแล้ว อีกคนหนึ่งคือสหายเซียนจิน ข้าขาดแคลนเงินทองมาตลอด สหายเซียนจินก็ไว้หน้าข้าหน่อย มอบชีวิตมาให้ข้าเถอะ ที่จริงข้าคิดจะพากลับไปเป็นๆ แบบนั้นจะได้ศิลาวิญญาณเพิ่มอีกหนึ่งแสนก้อน” ซานเชียนจื่อเอ่ยหารือกับจินเฟยเหยาอย่างชั่วร้าย คิดจะขอชีวิตนางไปใช้
“ข้าก็อยากให้เจ้านะ” จินเฟยเหยาไม่ขยับร่าง หินกรวดแม่น้ำในมือลอยออกไปราวกับลูกธนูพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเขา
หินกรวดแม่น้ำรวดเร็วถึงขีดสุด พริบตาก็พุ่งมาถึงเบื้องหน้าซานเชียนจื่อ ทว่าถูกม่านแสงของซานเชียนจื่อสกัดไว้ ดีดกระเด็นออกไปร่วงลงพื้น ส่วนซานเชียนจื่อก็เคลื่อนไหวตามสถานการณ์ หนามแหลมสองอันปรากฏวาบในมื
