อ เขากระโดดขึ้นกลางอากาศ ชูหนามแหลมพุ่งเข้าปักใส่จินเฟยเหยา
ซานเชียนจื่อลงมือรวดเร็วอย่างยิ่ง พริบตาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าจินเฟยเหยา มีเสียงหนามแหลมในมือพุ่งแหวกอากาศมา แสงเย็นเยียบเป็นประกาย กลิ่นคาวบีบคั้นผู้คน ตรงเข้าปักไหล่จินเฟยเหยา
จินเฟยเหยาคำรามลั่น ตลอดร่างปรากฏแสงสีฟ้า พอหนามแหลมมาถึงตัวและปักลงบนไหล่ ความรู้สึกที่หนามแหลมปักเข้าไปในร่างกายไม่เหมือนอย่างที่คาดไว้ ซานเชียนจื่อมองหนามแหลมอย่างตกตะลึง หนามดูดเลือดที่สังหารคนนับไม่ถ้วนอย่างราบรื่นมาโดยตลอดในมือของเขา คิดไม่ถึงว่าจะปักร่างของสตรีผู้หนึ่งไม่เข้า ถึงจะดูเหมือนบุรุษทว่าก็เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้กายเนื้อสกัดกั้นหนามดูดเลือด
ปลายอันแหลมคมของหนามดูดเลือดปักลงบนผิวหนังจินเฟยเหยาไม่ได้แม้แต่น้อย ราวกับรู้ว่าเบื้องล่างคือโลหิตสดแสนอร่อย จึงทำเสียงหึ่งๆ อยู่ตลอดเวลา คิดจะปักทะลุผิวหนังอันแข็งแกร่งนี้ ทว่ากลับไม่ประสบผล
“เดิมพันได้ถูกต้อง ข้าจะดูสิว่าตอนนี้เจ้าจะมีวิธีอะไร” จินเฟยเหยายังหวาดเสียวไม่หาย นางเคยเห็นอานุภาพของหนามดูดเลือดมาก่อน ความเคลื่อนไหวของซานเชียนจื่อเมื่อครู่เร็วมาก นางคิดจะใช้ฟองแสงนรกก็ไม่ทันแล้ว ได้แต่ใช้หัตถ์ไฟนรกที่ก้าวหน้าขึ้นปกคลุมทั่วร่าง ใช้พละกำลังของกายเนื้อล้วนๆ มาต้านทานการโจมตีของหนามดูดเลือด ประสบความสำเร็จโดยบังเอิญ ต่อให้หนามดูดเลือดแหลมคมเพียงใดก็ไม่สามารถปักทะลุผิวหนังของจินเฟยเหยาได้
ฟอ
