งวิญญาณออกไปก็พอหรือ มันสังหารสตรีได้เร็วก็จริง ทว่าสังหารบุรุษไม่ง่ายดายขนาดนั้น มีการมาถามข้าอีกว่าได้มาเท่าไหร่ เพื่อแย่งชิงยาเม็ดนี้ของเจ้า ข้าเกือบจะตายเลยนะ มีมโนธรรมหน่อยได้หรือไม่” หวาซีส่งเสียงขึ้นจมูก เอ่ยอย่างไม่พอใจยิ่ง
“ก็ได้ อย่างมากต่อไปพวกเราสองคนก็หายกัน”
“หายกัน? เจ้าคิดเสียดิบดีเชียวนะ เจ้าไปถามดูสิว่ามีเรื่องใดที่สามารถใช้ยาสร้างฐานชดใช้ให้หายกันได้บ้าง”
เห็นท่าทางไม่พอใจของหวาซี จินเฟยเหยาก็เลิกคิ้วเอ่ยว่า “แล้วเจ้าจะเอาอย่างไร? ข้าจะบอกให้นะ เจ้าอย่าได้คิดร้ายกับข้า ปกติคำพูดของเจ้าก็ไม่น่าเชื่อถืออยู่แล้ว”
“ไม่มีเรื่องเช่นนั้น ข้าแค่คิดจะให้เจ้าช่วยเล็กน้อย ไม่มีอันตรายถึงชีวิตหรอก ลำบากเพียงแค่ยกมือเท่านั้น” หวาซียกถ้วยชาขึ้นดื่มน้ำเปล่า เอ่ยอย่างสงบนิ่ง
“ลองพูดมา ถ้ายากข้าไม่ทำ” จินเฟยเหยาไม่กล้ารับปากซี้ซั้ว สิ่งที่เจ้าหมอนี่ทำไม่ใช่เรื่องดีงามอะไร ถึงตอนนั้นถ้าทำให้ตนเองลำบากก็ยุ่งแล้ว
หวาซีมองท่าทางระมัดระวังของจินเฟยเหยาก็ยิ้มแย้ม “เจ้าวางใจ ยังไม่มาหาเจ้าชั่วคราว เป็นเรื่องเล็กน้อยจริงๆ ข้ามีสัตว์ภูติที่เรียบร้อยน่ารักอยู่ตัวหนึ่ง ไม่ชอบอยู่ในกระเป๋าสัตว์ภูตินานๆ ถ้าข้าออกนอกสำนัก อยากจะให้เจ้าช่วยดูแลสักหลายวัน”
“คงมิใช่สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณหรอกนะ?” จินเฟยเหยาเหล่มองเขาอย่างสงสัย
“เป็นไปไม่ได้แน่นอน เป็นสัตว์ภูติสีขาวที่อ่อนโยน น่ารัก และเชื่อฟัง ถึงต
