่เกินไป บนพื้นเป็นผืนทรายสีดำ ตรงขอบก็เป็นหมอกสีขาวชั้นหนึ่ง ส่วนบนท้องนภาไม่มีอะไรสักอย่าง บางครั้งบางคราวมีแสงรัศมีสีส้มปรากฏขึ้น ต้องโชคดีจึงได้เห็น
ดูเหมือนจะขาดอะไรไปสักอย่าง…
จินเฟยเหยายืนขึ้นทันที “ข้าว่าแล้วว่าทำไมจึงรู้สึกไม่สบาย ที่แท้เป็นเพราะไม่มีสีเขียวเลยสักนิดนี่เอง สถานที่แย่ๆ แบบนี้ไม่เหมาะจะอยู่อาศัย”
คิดถึงตรงนี้ นางก็รีบแล่นออกไป ย้ายกระถางและโอ่งจำนวนมากเข้ามา ทั้งยังแบกต้นไม้มาหลายต้น ย้ายหญ้าวิญญาณทั้งหมดในสวนมาปลูกในกระถาง จากนั้นก็ปลูกต้นไม้ในโอ่งที่นำเข้ามาในอ่างมายาจิ่งเทียนทั้งหมด
ในขณะที่จินเฟยเหยายุ่งแทบตายอยู่ในอ่างมายาจิ่งเทียน ก็มียันต์ถ่ายทอดเสียงใบหนึ่งบินมาในเรือนเล็กของนางที่เรือนสี่สิบสี่ ตอนจินเฟยเหยายกกระถางวิ่งออกมา พอดีเห็นยันต์ถ่ายทอดเสียงที่สั่นไหวไม่หยุดอยู่บนคาถาป้องกัน หลังจากฉีกยันต์ถ่ายทอดเสียง ด้านในมีเสียงอันไพเราะดังมา
“สหายเซียนจิน ข้าคือตู้สุ่ยหลัน เจ้ายังจำเรื่องที่พวกเราตกลงกันไว้ได้หรือไม่ ข้าสามารถมาหาเจ้าเพื่อเยี่ยมกบผานอวิ๋นตัวนั้นได้ วันนี้ข้ามีเวลาว่างพอดี มาถึงนอกประตูสำนักเฉวียนเซียนแล้ว ไม่ทราบว่าเจ้ามีเวลาว่างหรือไม่?”
“มาจนถึงประตูแล้ว เพิ่งถามว่าข้ามีเวลาว่างหรือไม่ ช่างกล้าพูดจริงๆ” จินเฟยเหยายืนสองมือเปื้อนโคลนอยู่ในสวน เอ่ยพึมพำอย่างไม่พอใจ
นางล้างมือสองข้างจนสะอาด จึงอุ้มตะกร้าที่มีพั่งจื่อออกมา มองในห้องครู่หน
