ญหนึ่งกรีดผ่านข้างกายจินเฟยเหยาอย่างฉับไว ด้วยความเร็วในการหมุนและปราณวิญญาณที่บรรจุ พริบตาก็กรีดร่างจินเฟยเหยาเป็นแผล เหรียญทองซัดมาอย่างรวดเร็วยิ่งขึ้ คิดจะเชือดเฉือนนางให้กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“ฟองแสงนรก” จินเฟยเหยาขมวดคิ้ว รู้ว่าตนเองใช้หมัดเอาชนะไม่ได้อีก ต้องใช้เวทมนตร์แทน
สองมือโบกเบาๆ ฟองไฟนรกที่แฝงพลังวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งออกมาจากฝ่ามือนาง ความเคลื่อนไหวของนางในยามนี้อ่อนโยน งดงาม สะบัดฟองปราณสีฟ้าจำนวนมากบนเวทีราวกับกำลังร่ายรำ ถึงแม้ความเคลื่อนไหวของนางจะงดงาม ทว่าเมื่อประกอบเข้ากับใบหน้าผู้ชายและร่างกายกำยำ ทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนบนหอชมการประลองเกิดความรู้สึกขยะแขยง ต้องถ่มปิ่งเป็นตายออกมา
ทุกคนมีเพียงความปรารถนาเดียว เจ้าเยี่ยนหงจะจู่โจมสังหารเจ้าวิปริตน่าขยะแขยงคนนี้ได้หรือไม่ ใกล้จะทำให้ผู้คนรับไม่ไหวแล้วจริงๆ
ภายใต้แสงสีทองของยักษ์ทองคำและหินแสงราตรี ฟองแสงนรกอันน้อยใหญ่ที่ปกคลุมไปทั่วเวทีเปลี่ยนเป็นมีสีสันในจินตนาการทำให้รู้สึกว่างดงามเป็นพิเศษ
ในใจผู้บำเพ็ญเซียนทุกคนมีเพียงความคิดเดียว ถ้าคนที่ใช้เวทมนตร์เป็นผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่เรือนร่างมีเสน่ห์ จะสมบูรณ์แบบสักเพียงใด เหตุใดต้องเป็นบุรุษแบบนี้ด้วย ต้องเป็นต้วนซิ่ว[2]แน่นอน ไม่เช่นนั้นจะมีบุรุษที่ไหนฝึกเวทมนตร์ที่อ่อนโยนนุ่มนวลเช่นนี้
ตอนนี้จินเฟยเหยาไม่สนใจว่าผู้อื่นจะคิดอย่างไร ตั้งอกตั้งใจควบคุมฟองแสงนรกจำ
