ไอสังหารที่พุ่งทะยานภายในกระโจมทำให้บรรดาสัตว์ภูติที่มารักษาก่อนเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ สัตว์ภูติส่วนมากคำรามเสียงต่ำอย่างไม่วางใจ
ตู้สุ่ยหลันร้อนใจ บุรุษเหล่านี้เป็นอะไรกัน ถ้าสัตว์ภูติที่น่ารักเหล่านี้ตกใจกลัวจะทำอย่างไร โดยเฉพาะเจ้าหมอนี่ที่ดุร้ายที่สุด ตัวที่อุ้มอยู่ในมือยังเป็นจิ้งจอกหยกหิมะ ร่างเล็กๆ ตกใจกลัวจนสั่นไปหมด
“เจ้าเยี่ยนหง เจ้าทำอะไรน่ะ จิ้งจอกหยกหิมะตกใจกลัวแล้ว ถ้าเจ้าไม่อยากอยู่ที่นี่ ก็ออกไปเสีย”
เจ้าเยี่ยนหงที่อุ้มจิ้งจอกหยกหิมะ กำลังจ้องมองจินเฟยเหยาด้วยสายตาชั่วร้าย ราวกับมีความแค้นฆ่าบิดาชิงภรรยา ส่วนจินเฟยเหยากลับมีสีหน้าดูแคลน แสดงท่าทางอันธพาล ถลึงตาจ้องตอบอย่างดุร้าย
ทั้งสองคนกำลังแอบประลองความแข็งแกร่ง ได้ยินเสียงตู้สุ่ยหลันด่าทออย่างมีโทสะ เจ้าเยี่ยนหงรีบเก็บแววดุร้ายในดวงตา เอ่ยตอบด้วยสีหน้าอ่อนโยนและประจบเอาใจ “คุณหนูตู้ เจ้าช่วยข้าดูเร็ว หิมะน้อยดูเหมือนจะป่วยหนัก”
ตู้สุ่ยหลันมองจิ้งจอกหยกหิมะที่ไร้เรี่ยวแรง เอ่ยอย่างอารมณ์ไม่ดี “มันกินมากไป เจ้านำสัตว์ภูติมาก่อเรื่องเช่นนี้ ต่อไปข้าจะไม่ให้เจ้าเข้าบ้านข้าอีก”
“น้องตู้ เจ้าฟังข้าอธิบายก่อน ข้าไม่รู้ว่าจิ้งจอกหยกหิมะตัวนี้กินมากเกินไป ข้าไม่ได้ทำจริงๆ นะ ข้าไม่ได้บังคับมันกินอาหารเลยสักนิด ข้าจะกลับไปตรวจสอบดูว่าใครทารุณสัตว์ภูติของข้า” เจ้าเยี่ยนหงเลิกคิ้ว ราวกับมีใครหาเรื่องเขาจริงๆ
หลอกผู้อื่นยังพอไ
